อาการ
ใต้เท้าและฮูหยินเคอเพิ่งจะเลิกพูดไปได้ไม่นาน ในที่สุดหมอหลวงสวี่ก็มีโอกาสได้เปิดปากบ้าง “แม่นางไป๋ ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่ามีสูตรยารักษาโรคแผลริมแข็ง เป็นความจริงใช่หรือไม่”
ไป๋จื่อพยักหน้า “แน่นอนว่าเป็นความจริงเจ้าค่ะ คำพูดเช่นนี้จะเป็นคำโกหกไปได้อย่างไร”
หมอหลวงสวี่คิดถามถึงวิธีการ แต่ก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสม ครั้งก่อนนางมอบสูตรยาหนิวหวงให้เขาแล้ว หากถามสูตรลับอย่างอื่นอีกจะเป็นการโลภมากเกินไปหรือไม่
ไป๋จื่อเห็นเขาอยากพูดแต่ก็หยุดไป อีกทั้งยังมีสีหน้าสับสน จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มว่า “หมอหลวงสวี่ หากท่านต้องการสูตรยานี้ ข้ามอบให้ท่านได้เจ้าค่ะ”
“จริงหรือ เจ้าจะมอบให้ข้าจริงๆ หรือ” หมอหลวงสวี่ทั้งประหลาดใจ ทั้งดีใจ
เด็กสาวพยักหน้า “หากมีข้าที่รู้สูตรยานี้เพียงคนเดียว ก็จะช่วยผู้ป่วยได้น้อยนิดนัก แต่หากคนที่รู้มีมากขึ้น ก็จะสามารถช่วยผู้ป่วยได้มากยิ่งขึ้น เช่นนั้นเป็นเรื่องดีนัก”
เหตุผลนี้ดีเยี่ยม แต่ใครเล่าจะทำได้บ้าง
ต่อให้เป็นหมอหลวงอาวุโสที่มีฐานะอันน่าภูมิใจเช่นพวกเขา มีใครบ้างที่มีสูตรยาลับอยู่ในมือ
หมอหลวงสวี่ถามอีกว่า “เดิมทีโรคแผลริมแข็งไม่ใช่โรคพื้นถิ่นที่เกิดขึ้นแคว้น แต่มันแพร่ร
