ะบาดมาจากนอกดินแดน จนถึงวันนี้ก็เป็นเวลาสิบกว่าปีแล้ว หมอชื่อดังหลายต่อหลายคนต่างจน นปัญญากับโรคนี้ ไม่ทราบว่าแม่นางไป๋ได้สูตรยารักษามาจากที่ใดหรือ”
“ช้าอ่านเจอในตำราแพทย์เล่มหนึ่งเจ้าค่ะ ไม่ได้ทดลองด้วยตนเอง สอนให้ท่านตอนนี้ก็นับว่าเป็นการยืมดอกไม้ไหว้พระ[1]เจ้าค่ะ” คำพูดนี้ไม่ใช่คำโกหกเลยสักนิด เพราะวิชาแพทย์ที่นาง ได้ร่ำเรียนล้วนมาจากการรวบรวมองค์ความรู้ของคนโบราณนับพันปี คนโบราณใช้เวลาหลายพันปีเพื่อค้นพบ ทดลอง และพัฒนา สิ่งที่สืบทอดต่อมามีเพียงศาสตร์ที่ดีที่สุด นางแค่ค่อนข้างโชคดี ที่เกิดในยุคสมัยที่ดีก็เท่านั้น
“ตอนนี้เจ้ายังมีตำราแพทย์เล่มนั้นอยู่หรือไม่” หมอหลวงสวี่รีบถาม
ไป๋จื่อส่ายหน้า “มันหายไปแล้วเจ้าค่ะ แต่สิ่งที่ควรจดจำไว้อยู่ในสมองทั้งหมดแล้ว” นางยื่นนิ้วเคาะกระหม่อมของตนเอง
หมอหลวงสวี่อิจฉาศีรษะของนางยิ่งนัก เพราะไม่เพียงมีใบหน้างดงาม ภายในนั้นยังมีสมองที่เฉลียวฉลาดจนทำให้เขาอิจฉา
เมื่อมาถึงเรือนชิงจู๋ เคอถงรออยู่ในโถงข้าง สภาพของเขาในตอนนี้ควรนอนรอตรวจอาการอยู่ในห้องนอนจะดีกว่า ถึงอย่างไรเสียก็ต้องเปลื้องผ้าเพื่อตรวจดูผิวหนังภายใน
เคอถงเลือกโถงข้างอาจจะเพราะนางเป็นสตรี
