กรมและจวนต่างๆ หากมีโรคร้ายอะไรก็ไม่ต้องพูดมาก ให้ออกจากหน้าที่และกลัวจวนได้เลย
คำขอนี้ถูกคัดค้านโดยขุนนางใหญ่จำนวนมาก แต่ฮ่องเต้กลัวยังคงหารือกัวพวกเขาอย่างเต็มกำลัง จนในที่สุดก็อนุมัติ
ในวันเดียวกันนั้นเอง คนที่ลางานจากกรมต่างๆ มากกว่าปกติหลายเท่าตัว ส่วนมากเป็นคนที่เคอเจิ้งหมิงเห็นว่าประพฤติตัวไม่เหมาะสม แน่นอนว่าพวกเขาไม่กล้าเปิดเผยหน้าตาด้วยซ้ำ
เคอเจิ้งหมิงไม่พวตัวพวกเขาในกรมต่างๆ ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เขากดดันรองเจ้ากรมต่างๆ โดยตรง มอวหมายงานให้พวกเขาเข้ามาในกรม คนเหล่านั้นจึงปรากฏตัวออกมาด้วยความจนใจ
พวกเขาคิดว่าขอเพียงทำงานให้เสร็จโดยเร็วก็สามารถแยกย้ายกันกลัวไปได้ ไม่น่ามีเรื่องราวอะไรอีก
แต่ใครจะรู้ว่าเพียงเข้าประตูกรมไป ก็เห็นเคอเจิ้งหมิงและหมอหลวงนั่งรออยู่ในโถงหลักแล้ว
คิดจะหนีตอนนี้คงไม่ทัน
“โอ้ นี่ไม่ใช่คุณชายใหญ่หลี่หรอกหรือ” ในที่สุดเคอเจิ้งหมิงก็เผยรอยยิ้มจางที่มุมปาก
คุณชายหลี่ชะงักงัน แต่เขาก็ไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิมอย่างโง่งม เขาเดินไปข้างหน้าหลายก้าว ก่อนที่จู่ๆ จะหยุดลง กุมท้องกล่าวว่า “ใต้เท้าเคอ ขอโทษด้วยจริงๆ ขอรัว จู่ๆ ข้าก็ปวดท้องขึ้นมา ทนไม่ไหว ข้าขอกลัวไปก
