ปิดตลอดไปไม่ได้ คนในเมืองต้องออกไป คนนอกเมืองก็ต้องเข้ามา ข้ากลัวว่าหากปิดประตูเมืองนานๆ เช่นนี้ ข่าวลือที่ไม่ดีจะเล็ดลอดออกไป เมื่อข่าวลือนี ไปถึงเมืองหลวง เรื่องนี้ต้องวุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ แน่ ข้าจึงคิดแทนท่านอ๋องอย่างละเอียดรอบคอบ ตัดสินใจเปิดประตูเมือง ให้ชาวบ้านออกไปก่อน ท่านอ๋องโปรดวางใจนะขอรับ ข้าส่งคนฝีม มือดีไปเฝ้าระวังที่ประตูเมืองแล้ว ต่อให้จิ้นอ๋องมีปีกงอกออกมาก็ยากจะหนีพ้นไปได้”
ฉู่เยี่ยนพยักหน้าพึงพอใจ เล่าได้ละเอียดเห็นภาพยิ่งนัก สิ่งที่ควรพูดก็ล้วนพูดออกมาทั้งหมด
เขากล่าวกับหัวหน้าหน่วยจินว่า “ให้เขาเขียนสิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่ แล้วให้เขาลงนามด้วย”
เจ้าเมืองเฉียนงงงวย ลงนามหรือ ลงนามอะไรกัน
จากนั้นเขาก็มอง ‘เซียวอ๋อง’ ตรงหน้า จู่ๆ นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง เหตุใดตอนนี้เซียวอ๋องถึงมาที่นี่ ในเวลาเช่นนี้ควรจะหลีกลี้ไปให้ไกล ไยมาอยู่ที่นี่ได้เล่า
หรือว่าจะไม่ใช่เซียวอ๋อง ใบหน้านี้คล้ายคลึงกับในความทรงจำของเขาอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นรูปร่าง ท่าทาง ของดวงตาคู่นี้
ไม่ใช่ ไม่ถูกต้อง!
แม้ดวงตาคู่นี้จะคล้ายกันมาก แต่แววตากลับไม่คล้ายกัน ตอนที่เซียวอ๋องมองเขา แววตาจะเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม อีกทั้ง
