ม่รู้จักเขาก็ช่างเถอะ” หูเฟิงกล่าว ก่อนจะหมุนกายไปมองลานกว้างที่สะอาดเอี่ยมอีกครั้ง เขายิ้มกล่าวอีกว่า “เด็กพวกนี้ช่างไร้เดียงสาจริงๆ”
เสี่ยวเอ้อร์พยักหน้าหงึกหงัก “เด็กย่อมไร้เดียงสาอยู่แล้วขอรับ” เขาเหล่มองเด็กๆ ที่วิ่งเล่นอยู่ในลานรอบหนึ่ง ขณะเดียวกันนั้นก็มีเม็ดเหงื่อซึมออกมาจากหน้าผาก
