งีบหลับบ้าง แต่ก็ไม่ได้ยาวนานขนาดนี้
สองสาวใช้คนสนิทไปปลุกนางกินมื้อกลางวัน แต่กลับเห็นสีหน้าของนางไม่ค่อยสู้ดี ลมหายใจกระชั้นมาก นางลืมตามองพวกนางครั้งหนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงในทันที “มีเรื่องอะไรหรือ”
สาวใช้ทั้งสองคนยากจะข่มความวิตกกังวลในใจได้ จึงรีบถาม “ฮูหยินเจ้าคะ อาการท่านไม่ได้กำเริบหรอกกระมัง”
ฮูหยินเมิ่งอยากพิสูจน์ว่าตนเองไม่เพียงอะไร จึงยันร่างลุกขึ้นนั่ง แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “ก็แค่ง่วงเท่านั้น ไม่เป็นอะไร”
แต่สภาพของนางดูไม่เหมือนว่าไม่เป็นอะไรเลย
“ฮูหยิน พวกเราเชิญหมอมาตรวจดูดีกว่าเจ้าค่ะ”
ฮูหยินเมิ่งโบกมือ “ไม่ต้องหรอก ข้าไม่ได้ป่วย ไยต้องเชิญหมอมาด้วย พวกเจ้าอย่าพูดซี้ซั้วเลย แล้วก็อย่าบอกนายท่านกับคุณชายด้วย”
มื้อกลางวันนางกินข้าวได้ไม่เยอะ อีกทั้งผ่านไปไม่นานก็อาเจียนออกมาอีก
เหตุการณ์นี้ทำให้เหล่าสาวใช้ตกใจอย่างมาก เพราะตอนที่ฮูหยินอาการกำเริบก่อนหน้านี้ก็มีอาการเช่นนี้ กินอะไรเข้าไปไม่นานก็อาเจียนออกมาทั้งหมด
ฮูหยินเมิ่งรู้สึกไม่ดีอย่างมาก แม้กระทั่งจะหายใจก็ยากลำบากขึ้นอย่างยิ่ง นางรู้สึกเวียนศีรษะและหนักศีรษะ ได้ยินเสียงพูดจาก็รำคาญใจนัก
เหล่าสาวใช้รู้ว่าชักช้าต่อไปไม่ได้แล้ว เพราะ
