ยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แม้จะไม่ร่ำรวย แต่ก็เกียจคร้านได้และมีอิสระ ไม่ต้องทำงาน ไม่ต้องถูกคนใช้งาน อยากนอนนานเท่าไรก็เท่านั้น อยากพูดเสียง งดังเท่าไรก็ทำได้ อยากไปที่ใดก็ได้ไป
แต่ตอนนี้นางเหมือนกับเป็นสุนัขที่ถูกเจ้าของล่ามไว้ ต้องดื่มชาชั้นเลว กินอาหารรสชาติจืดชืดทุกวัน ทั้งยังมีงานที่ต้องทำไปตลอดกาลไม่จบไม่สิ้น มีผ้าให้ซักไปตลอดชีวิต ทางด้าน นบุตรชายที่นางห่วงหาอยู่เสมอ ตอนนี้กลับกำลังทำงานเก็บอาจม ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย
…
จวนสกุลเมิ่ง
อาการของฮูหยินเมิ่งดีวันดีคืน เพื่อที่จะได้ดูแลนาง เมิ่งหนานลางานเป็นเวลาสิบวัน แต่ละวันล้วนอยู่กินข้าวเป็นเพื่อนนาง มองนางกินยา อีกทั้งยังเดินเล่นอยู่ในลานบ้านเป็นเพื่อนน นางด้วย เมื่อได้เห็นสีหน้าของนางดีขึ้นในทุกๆ วัน เขาก็วางใจลงได้ในที่สุด
ใต้เท้าเมิ่งหลังกลับจากกรมโยธาธิการก็มาที่เรือนของฮูหยิน เขาเห็นสีหน้าของนางไม่เลวเลยทีเดียว จึงยิ้มว่า “วันนี้สีหน้าฮูหยินดีกว่าเมื่อวานอีก ดูท่าทางจะไม่เป็นอะไรแล้ว ยาของ งแม่นางไป๋วิเศษจริงๆ”
เมื่อฮูหยินเมิ่งได้ยินคำว่าแม่นางไป๋ นางก็พลันมีสีหน้าดำคล้ำ “เกรงว่าจะเป็นแมวตาบอดเจอหนูตาย[1]กระมัง ข้าว่าข้าไม่ได้ป่วย
