าว
“แล้วบุตรชายของข้าเล่า เขาต้องทำอะไร เขาเขียนหนังสือได้ อ่านหนังสือออก ให้บุตรชายข้าเป็นเพื่อนเรียนเถอะ ในจวนนี้มีคุณชายน้อยสองคนไม่ใช่หรือ”
ซื่อฝูแค่นหัวเราะเสียงเย็น “เรียนเป็นเพื่อนใครก็ทำได้กระมัง บุตรชายของเจ้าเหมาะจะเก็บอาจมเท่านั้นแหละ อย่ามาพูดมาก เดินไป!”
เขานำไป๋เจินจูและหลิวซื่อไปที่ห้องซักล้าง ส่วนเสี่ยวเฟิงถูกนำไปอีกด้านหนึ่ง ก่อนจะฝากฝังเขาไว้กับชายชราที่ทำหน้าที่เก็บสิ่งปฏิกูลโดยเฉพาะ
ภายในห้องซักล้างเดิมทีมีกันอยู่ห้าคน เมื่อเพิ่มไป๋เจินจูและหลิวซื่อเข้าไปจึงมีเจ็ดคนแล้ว
เสื้อผ้าทั้งหมดในจวนมีมากกว่าร้อยชิ้น แต่เป็นหน้าที่ซักล้างของคนเจ็ดคนเท่านั้น
อย่างไรเสียพวกนางก็มาใหม่ เหล่าสตรีที่ทำหน้าที่นี้อยู่นานแล้วจึงต้องสั่งสอนพวกนางอย่างดีสักครั้งอยู่แล้ว นั่นก็คือมอบผ้าที่ซักยากที่สุด เครื่องมือที่ใช้งานยากที่สุด น น้ำที่เย็นที่สุด เสื้อผ้าที่มากที่สุดให้พวกนางจัดการ
สิ่งแรกที่ต้องทำหลังจากลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าก็คือการซักผ้า จนผิวหนังบนมือค่อยๆ หลุดลอกออกไปทีละชั้น อีกทั้งยังเป็นแผลเน่าเปื่อยเพราะความเย็น พาให้ทั้งเจ็บทั้งคัน
หลิวซื่อคิดถึงชีวิตในหมู่บ้านหวงถัวอ
