ะพลันลุกโชนขึ้นมาทั นควัน จึงยื่นมือไปฉวยขวดนั้นมาไว้ในมือ แล้วโยนมันลงบนทางเดินหินใต้เท้าอย่างแรง
เสียง ‘เพล้ง’ ดังขึ้น ขวดกระเบื้องแตกเป็นเสี่ยงๆ เม็ดยาลูกกลอนกระเด็นไปทั่วบริเวณ ส่วนใหญ่ตกลงในซอกก้อนหิน แต่ก็ยังมีส่วนหนึ่งหลงเหลืออยู่บนเศษกระเบื้อง
สาวใช้รีบไปเก็บ ทว่าฮูหยินเมิ่งกลับดันร่างนางออก ก่อนจะยื่นเท้าไปเหยียบขยี้ จนยาลูกกลอนเหล่านั้นสลายเป็นผุยผงแล้วถึงจะพอใจ เมื่อนางหยุดการกระทำแล้ว ความรู้สึกเจ็บปวดที่ฝ่า าเท้าสายหนึ่งก็เข้ามากลุ้มรุม ทำเอานางเกือบจะยืนไม่ไหว โชคดีที่สาวใช้คนเข้าประคองนางเอาไว้ได้ทัน ส่วนสาวใช้อีกคนหนึ่งรีบประคองเท้าของนางดูอย่างละเอียด พบว่ามีเศษกระเบื องปักอยู่ที่ฝ่าเท้า แทงทะลุผ่านพื้นรองเท้าเข้าไป
สาวใช้สองคนเร่งประคองร่างของฮูหยินเข้าไปในเรือน ก่อนจะไปตามหมอคนหนึ่งมา
หมอดึงเศษกระเบื้องที่ปักอยู่บนฝ่าเท้าออกมา มีเลือดไหลออกมาไม่น้อย หลังจากใช้ยาห้ามเลือดอย่างดีและยาจินชวงแล้ว เขาก็พันแผลที่เท้าจนกลายเป็นก้อนบ๊ะจ่าง
เมื่อส่งหมอออกจากจวนไปแล้ว สาวใช้ที่คอยปรนนิบัตินางก็เอ่ยด้วยความไม่สบายใจ “ฮูหยิน ยานั่นเสียหายหมดแล้ว ทีนี้จะทำเช่นไรดีเจ้าคะ”
ฮูหยิน
