เมิ่งแค่นหัวเราะ “ข้าไม่เชื่อ ว่าหากไม่มียานี้แล้วข้าจะอยู่ต่อไปไม่ได้ ข้าต้องทำให้สองพ่อลูกเห็นชัดเจนกับตาตัวเอง ว่ายานี้ของนางก็แค่ยาลูกกลอนขมๆ ไม่ได้มีประสิทธ ธิภาพอะไรสักนิด”
สาวใช้ยังคงมีสีหน้าคร่ำเคร่ง “ถ้าหากคุณชายถามขึ้นมา ข้าจะทำอย่างไรเล่าเจ้าคะ”
“ก็บอกว่าข้ากินแล้ว แล้วไม่ต้องพูดอะไรอีก” ฮูหยินเมิ่งว่า
สองสาวใช้สบตากันพร้อมสีหน้าที่ไม่สู้ดีทั้งคู่ ตอนที่ฮูหยินป่วย พวกนางล้วนคอยรับใช้อยู่ข้างกาย เห็นฮูหยินอาการทรุดลงทุกวัน ครั้นหมอหลวงจางบอกว่าฮูหยินเป็นโรคที่รักษาไม่ไ ได้ ทำได้แค่รอความตายเท่านั้น พวกนางเชื่อสนิทใจ เพราะสภาพของฮูหยินก็ไม่ต่างอะไรจากคนป่วยหนักใกล้ตายจริงๆ
ทว่าหลังจากที่คุณหนูไป๋มาที่นี่ ใช้วิธีของคุณหนูไป๋รักษา กินยาของคุณหนูไป๋ ฮูหยินก็ฟื้นขึ้นอย่างรวดเร็ว หลายวันนี้มาฮูหยินก็ดีวันดีคืน พวกนางเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา
ฮูหยินเมิ่งรู้สึกหิวอยู่บ้าง บัดนี้เมิ่งหนานไม่อยู่ นางจึงเอ่ยว่า “ไปดูที่ครัวหน่อย หากมีขนมกุ้ยฮวาก็นำมาให้ข้าสักหน่อย หากไม่มีก็นำขนมอะไรสักอย่างมาสักหน่อยก็ได้”
สาวใช้สองคนส่ายหน้าทันที “ฮูหยิน คุณชายกำชับไว้เจ้าค่ะ ว่าไม่ให้ท่านกินของหวานโดยเด็
