ตอนที่ 787 คำนึงถึงผลลัพธ์ที่จะตาม
หลิวซื่อมองกล่องกำมะหยี่อีกครั้ง ในใจรู้สึกอาลัยอาวรณ์ยิ่ง จึงกล่าวกับพนักงานคนนั้นว่า “เก็บของพวกนี้ไว้ให้ข้าก่อนนะ ข้าจะกลับมาซื้อ”
พนักงานกลอกตาขาว ก่อนจะหมุนกายจากไปไม่สนใจนางอีก
เขาเคยพบเห็นลูกค้าเช่นนางมานักต่อนัก ที่จ่ายไม่ไหวก็ยังอยากรักษาหน้าอยู่
ทั้งสามคนออกจากร้านอัญมณี มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่หลิวซื่อและเสี่ยวเฟิงพักอยู่ ที่นั่นเป็นโรงเตี๊ยมที่ไม่เลวแห่งหนึ่ง ทั้งโอ่โถงและหรูหรา ห้องพักก็กว้างขวางน่ามองมากทีเดียว ว
“อยู่ที่นี่ชินหรือยัง” ไป๋เจินจูถามไปตามมารยาท
หลิวซื่อโบกมือ “แย่กว่าเรือนพักแขกที่เคยอยู่ก่อนหน้านี้อีก ห้องนี้เก่าทีเดียว เดินไม่กี่ก้าวก็เจอผนังแล้ว อยากจะเดินเล่นก็ทำได้แค่ออกไปข้างนอก อีกทั้งยังต้องคำนวณค่า ห้องในทุกวัน ด้วยกลัวว่าจะมีวันใดที่ไม่มีเงินจ่าย เช่นนั้นพวกข้าสองแม่ลูกก็ต้องออกไปร่อนเร่ตามถนนแล้ว”
ไป๋เจินจูรำคาญใจมาก ปากของหลิวซื่อผู้นี้สามคำไม่พ้นเรื่องเงิน อยากจะให้นางส่งเงินให้ทุกวันใจจะขาด ไม่จบไม่สิ้น ยามมีเงินใช้ก็มือเติบ บัดนี้ไม่มีเงินแล้วยังอาศัยอยู่ในโรง งเตี๊ยมสภาพดีเช่นนี้อีก ไม่ออกไปเช่าบ้านพักที่ถูกก
