ันออกดูข้างนอก บนถนนมีคนเดินไปมาขวักไขว่ นางมองอะไรไม่ออกเหมือนกัน จึงปิดบานหน้าต่างดังเดิม
“ท่านป้า พวกเราต้องให้เผยชิงหานเห็นดีสักครั้ง ให้เขารู้ว่าจะรังแกพวกเราง่ายๆ ไม่ได้ ให้เขาพึ่งพาพวกเราดีที่สุด ไม่เช่นนั้นพวกเราก็ต้องสั่งสอนให้เขารู้จักคำนึงถึงผลลัพธ์ท ที่จะตามมาบ้าง”
“เจ้าคิดจะทำอย่างไร” หลิวซื่อถาม
ไป๋เจินจูอ้าปาก ทว่ายังไม่ทันได้พูดแผนการที่ตนเองครุ่นคิดอยู่ทั้งคืนออกมา บานประตูห้องที่ผปิดสนิทก็ถูกใครบ้างคนถีบเปิด
ใบหน้าเย็นชาเหมือนน้ำแข็งจับของเผยชิงหานปรากฏอยู่ต่อหน้าพวกเขา
ข้ารับใช้รูปร่างสูงใหญ่เจ็ดแปดคนกรูออกมาจากข้างหลังของเผยชิงหานทันที ก่อนจะล้อมรอบทั้งสามคนเอาไว้
“ไหนลองพูดมาสิ เจ้าคิดจะทำให้ข้ารู้จักคำนึงถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาอย่างไร” เผยชิงหานจ้องมองไป๋เจินจูเขม็ง
ไป๋เจินจูเอ่ยพร้อมใบหน้าซีดเผือด “ไม่ ข้าไม่ได้จะทำอะไรทั้งนั้น ข้า ข้าเพียงแค่…”
“ในเมื่อไม่ยอมพูด เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดอีกต่อไป” เผยชิงหานยกมือขึ้น เหล่าข้ารับใช้ก็ลงมือมัดทั้งสามคนไว้โดยพลัน อีกทั้งยังอุดปากพวกเขาไว้ด้วยก้อนผ้า เพื่อไม่ให้พวกเขา พูดจาเลื่อนเปื้อนอีก ตอนนี้พวกเขาทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ ดิ้
