หลวงไม่เท่าไร เสี่ยวเฟิงเองก็ยังไม่ทันได้เป็นขุนนางใหญ่ นางยังไม่ทันได้ใช้เงินเดือนขุนนางของบุตรชายเลยด้วยซ้ำ น นางจะตายได้อย่างไร นางจะตายจากไปได้อย่างไรกัน
ไป๋เจินจูนอนนิ่งอยู่บนพื้น สีหน้าเฉยชา ในดวงตาไม่มีประกายเลยสักนิด ราวกับนางเห็นอนาคตของตนเอง ไม่ ไม่ใช่อนาคต เป็นจุดจบต่างหาก
หลิวซื่อพยักหน้าก่อน จากนั้นก็ส่ายหน้า “ไม่รู้เจ้าค่ะ พวกข้าไม่รู้ พวกข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น”
เผยชิงหานแค่นหัวเราะ “ไม่รู้? หากไม่รู้อะไรเลยสักนิด เช่นนั้นเหตุใดเจ้าถึงบอกว่าไป๋เจินจูเป็นคนให้พวกเจ้าทำเล่า”
“ข้า พวกข้า…พวกข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น ไม่ได้ทำ ท่านฆ่าพวกข้าไม่ได้นะเจ้าคะ ไม่ได้…”
“ฆ่าพวกเจ้า?” เผยชิงหานยิ้มเย็น “ฆ่าพวกเจ้าไปเช่นนี้ ออกจะง่ายเกินไปหน่อยกระมัง บุตรีของข้าเคยทุกข์ตรมเพราะพวกเข้า ข้าต้องเอาคืนสิ”
เขาชี้ไปที่ไป๋เจินจู น้ำเสียงเฉยชาอย่างยิ่ง “เด็กๆ นำสัญญาทาสมา”
ซื่อฝูนำสัญญาที่ร่างไว้อย่างดีสองสามแผ่นเข้ามาทันที
เผยชิงหานโยนสัญญาทาสลงตรงหน้าพวกเขาสามคน “ข้าให้พวกเจ้าเลือกสองทาง ขายตัวให้หอนางโลม หรือขายชีวิตให้กับข้า”
ไป๋จินจูเลือกทางที่สอง หลิวซื่อเองก็ย่อมเลือกทางที่สองเช่นกัน นางอายุปู
