นนี้แล้ว อีกทั้งไม่มีความสวยงามอะไร หากขายตัวให้หอนางโลม ก็ทำได้เพียงเป็นนางโลมระดับล่างสุด หาก ต้องไปสถานที่เช่นนั้น สู้ตายไปเสียยังดีกว่า
หลิวซื่อประทับลายนิ้วมือ แล้วโขกศีรษะให้เผยชิงหานเสียงดัง เอ่ยทั้งๆ ที่ร้องไห้ว่า “ท่านโหว ความผิดทุกอย่างล้วนเป็นของบ่าว ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับบุตรชายของข้า ขอท่านโหวเมตต ตา ปล่อยบุตรชายของข้าไปนะเจ้าคะ ต่อจากนี้ไปเขาต้องสอบขุนนางอีก ขอเพียงท่านโหวปล่อยเขาไป บ่าวยอมเป็นวัวเป็นม้าให้ท่านโหวตลอดชีวิตเลยเจ้าค่ะ”
เผยชิงหานแค่นหัวเราะอีกครั้ง “คนที่ยินดีเป็นวัวเป็นม้าให้ข้ามีถมไป ไม่ได้มีแค่เจ้าหรอกนะ”
หลิวซื่อคลานเข่าไปข้างหน้า โขกศีรษะเสียงดังโป้กๆ อีกหลายครั้ง และยังคงร้องไห้ไม่หยุด “ท่านโหว ข้าขอร้องท่าน บุตรชายของข้ายังเด็ก เขาไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายอะไรทั้งนั้น และไ ไม่เคยคิดร้ายต่อท่านโหวเช่นกัน ท่านได้โปรดเห็นแก่ที่เขายังเป็นเด็กคนหนึ่ง ไว้ชีวิตเขาด้วยนะเจ้าคะ”
เผยชิงหานมองหลิวซื่อด้วยสายตาเย็นชา ถามว่า “ช่างอุทิศตนจริงๆ เลยนะ ชีวิตของบุตรชายเจ้ามีค่าในสายตาของเจ้า แล้วเจ้าเคยคิดหรือไม่ ว่าบุตรของคนอื่นก็มีค่าเช่นเดียวกัน ตอนที เจ้าฟาดกระบองไม้ลงบ
