จนเต็ม ทำเอานางหนาวเหน็บจนเจ็บเท้าขึ้นมา
ครั้นกะโผลกกะเผลกกลับไปถึงเรือนหลาน ท้องฟ้าก็มืดสนิทโดยสิ้นเชิงแล้ว นางไม่รู้ว่าหินเหล็กไฟอยู่ทีใด แม้กระทั่งตะเกียงน้ำมันที่งดงามก็ไม่รู้ว่าต้องจุดอย่างไรเช่นกัน
นางคลำทางในความมืดจนเจอหีบใส่เสื้อผ้า ข้างในที่เดิมทีมีเสื้อผ้าอัดแน่นจนเต็มหีบ บัดนี้เหลือเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้น
พวกมันไม่อาจนับได้ว่าสะสวย แต่นางก็ยังสวมมันไว้บนตัว ส่วนผ้าห่มบนเตียงนางทิ้งไว้ข้างนอก ทว่าบัดนี้ข้างนอกมืดสนิทแล้ว นางจึงไม่กล้าเดินออกไปเก็บกลับมา ทำได้แค่ขดตัวอ อยู่บนมุมเตียง ทั้งหนาว ทั้งหิวตลอดทั้งคืน
นางไม่เคยได้สัมผัสความทรมานเช่นนี้ ต่อให้เป็นหมู่บ้านหวงถัวในอดีตก็เช่นกัน
ตอนอยู่ที่หมู่บ้านหวงถัว มารดามักจะนำผ้าห่มที่หนาที่สุดมาให้นาง บอกว่าบุตรสาวของตนขี้หนาวอย่างยิ่ง ย่อมต้องห่มผ้าหนาหน่อย
ครั้นทำชุดบุฝ้าย มารดานำใยฝ้ายยัดใส่ในเสื้อของนางมากที่สุดเสมอ พร้อมกับบอกว่าความสวยงามเป็นเรื่องรอง ความอบอุ่นในฤดูหนาวสำคัญที่สุด
เมื่อถึงเวลากินข้าว ต่อให้นางนอนกินบ้านกินเมืองหรือพลาดมื้ออาหาร มารดาก็ล้วนเก็บส่วนหนึ่งไว้ในนางทุกครั้งไป หากเป็นฤดูหนาวก็จะต้องอุ่นอาหาร
