ให้นางกินร้อนๆ บอกว่าบุตรสาวขอ องนางไม่ควรกินอาหารเย็นชืด เช่นนั้นไม่ดีต่อสุขภาพ
มารดามักจะบอกเวลาที่ต้องทำงาน ว่าตนกับบิดาจะทำงานให้มากหน่อย เพื่อให้เจินจูพักผ่อนอยู่ที่บ้าน เพราะหากบุตรสาวตากแดดมากเกินไปแล้ว ผิวหน้าดำขึ้นมาจะไม่สวยเอา
นางคิดถึงบิดาและมารดา พลอยให้น้ำตาไหลลงมาไม่ยอมหยุด ยิ่งนางคิดถึงก็ยิ่งโศกเศร้า ยิ่งทุกข์ตรม
แต่ทันใดนั้นนางก็ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้า “ข้าไม่เสียใจภายหลังหรอก ไม่มีทาง! หมู่บ้านหวงถัวไม่เหมาะกับข้า ที่นี่ต่างหากถึงเป็นบ้านของข้า ข้าควรจะอยู่ที่นี่”
…
เช้าวันต่อมา นางล้างหน้าแต่งตัวแล้วก็รีบร้อนออกจากจวนไป
ซื่อฝูมารายงานว่า “ท่านโหว เป็นเช่นที่ท่านคิดไว้จริงๆ ขอรับ คุณหนูใหญ่ออกจากจวนไปแล้ว ตามลำพัง”
เผยชิงหานพยักหน้า “จับตาดูนางไว้ ดูว่านางไปพบกับใคร ไม่ว่าจะเป็นใครก็จับไว้ทั้งสิ้น”
ซื่อฝูรับคำแล้วถอยออกไป
…
ร้านอัญมณีชุ่ยเป่าเพิ่งเปิดร้านไม่นาน ก็มีแขกสองคนเข้ามาดูเครื่องประดับ ดูอยู่นานก็ไม่ซื้อเสียที เอาแต่เดินไปมาอยู่ข้างใน อีกทั้งยื่นคอยาวมองไปข้างนอกอยู่เสมอ ราวกับกำลั งรอใครบางคนอยู่ ไม่ได้มาซื้อของโดยสิ้นเชิง
พนักงานเห็นดังนั้นก็รำคาญใ
