ไว้หลายตำลึงเงิน แต่หลายวันมานี้ก็ใช้ไปเจ็ดแปดส่วนแล้ว พักที่โรงเตี๊ยมต้องใช้เงิน กินข้าวต้องใช้เงิน ซื้อของที่ออกไปพบแล้วต้องตาก็ต้องใช้ เงินเช่นกัน เสี่ยวเฟิงเรียนหนังสือต้องใช้ทั้งพู่กันและหมึก สิ่งเหล่านี้ล้วนต้องใช้เงินทั้งสิ้น แล้วปิ่นปักผมพวกนั้นจะใช้ได้สักกี่วันกันเชียว
วันนี้ไป๋เจินจูมาแล้ว หากไม่หลอกล่อนางให้ดีในเวลานี้ แล้วจะต้องรอเวลาไหนอีกเล่า
พนักงานหยิบกล่องกำมะหยี่มา ใส่เครื่องประดับมากมายที่หลิวซื่อลงไป ทางนี้เพิ่งห่อข้าวของเรียบร้อย ไป๋เจินจูก็เข้ามาในร้านแล้ว
หลิวซื่อยิ้มแย้มเดินออกไปต้อนรับ ก่อนจะโอบไหล่ไป๋เจินจูอย่างสนิทสนม พาเด็กสาวมาที่หน้าตู้แสดงสินค้า “เจินจูเอ๋ย ป้าถูกใจเครื่องประดับหลายแบบเลย ชอบมากจริงๆ วันนี้ออกจากบ้า านมาไม่ได้พกเงินมาด้วย เจ้าช่วยข้าจ่ายก่อนเถอะ กลับไปแล้วข้าจะคืนให้เจ้า”
คืนให้? นี่เป็นเรื่องตลกที่สุดที่ไป๋เจินจูเคยได้ฟัง แต่ตอนนี้นางหัวเราะไม่ออกแม้สักนิดเดียว
“ท่านป้า วันนี้ข้ารีบร้อนออกมา ไม่ได้นำเงินติดตัวมาดู เป็นครั้งหน้าเถอะเจ้าค่ะ ครั้งหน้าข้าจะซื้อให้ท่าน”
พนักงานโมโหแล้ว เสียแรงห่อข้าวของอย่างดี สุดท้ายจะไม่ซื้อหรือนี่
หลิวซื่อพลันทำหน้าบึ้
