ง “เจินจู เจ้าหมายความว่าอย่างไร กลัวว่าต่อไปป้าจะไม่คืนเงินเจ้าหรือ แม้ตอนนี้เจ้าจะเป็นคุณหนูใหญ่ของจวนโหว สูงส่งหาใดเปรียบ แต่ต่อไปเสี่ยวเฟิงของพวกเราก ก็จะต้องเป็นขุนนางใหญ่เช่นกัน ลองคิดดูแล้วกันว่าในอนาคตใครกันแน่ต้องพึ่งใคร”
ไป๋เจินจูคิดในใจ ‘ข้าพึ่งใครก็ได้ แต่ไม่มีทางพึ่งพวกเจ้า พวกเจ้าเป็นคนประเภทที่จะให้คนอื่นพึ่งพิงหรือไร เสี่ยวเฟิงจะได้เป็นขุนนางใหญ่งั้นหรือ เจ้าฝันหวานไปคนเดียวเถอะ’
แม้จะคิดในใจเช่นนั้น แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาตำหนิอีกฝ่าย นางจึงยิ้มตอบไปว่า “ท่านป้า วันนี้ข้ามีเรื่องด่วนต้องพบท่านจริงๆ ตอนออกมาก็เร่งรีบมา ไม่ได้นำอะไรติดตัวมาสักอย่าง ท่าน ดูสิเจ้าคะ ข้าไม่ได้มัดมวยผมออกมาด้วยซ้ำ”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ หลิวซื่อถึงได้ตั้งใจพิจารณาไป๋เจินจู วันนี้เสื้อผ้าที่นางสวมใส่แตกต่างจากวันก่อนๆ สีสันก็ไม่เหมือนกับที่นางชอบ ผมเผ้าดูยุ่งเหยิงเช่นกัน ไม่เหมือนฝีมือของส สาวใช้ในเรือนของนางเลย สาวใช้เหล่านั้นแต่ละคนล้วนมีฝีมือดี เกล้าผมให้เมื่อไรก็มีแต่ความประณีตงดงาม
อีกทั้งวันนี้ไป๋เจินจูออกจากบ้านกลับไม่แต่งหน้าเลยสักนิด สีหน้าดูซีดเซียวผิดหูผิดตา ดวงตาแดงก่ำ คล้ายกับร้องไห้มาอย่างไรอย่างนั้น
“เกิดอ
