ป๋เจินจูทีละก้าว แล้วเงื้อมือขึ้นตบหน้านางอย่าง งแรงจนหน้าหัน หูมีเสียงดังหึ่ง ตามีดาวลอยวน มุมปากมีเลือดสดๆ ไหลลงมา
“เจ้าช่างกล้านัก กล้าใช้เจ้าใหญ่ไป๋สองพ่อลูกไปฆ่าบุตรีของข้า เจ้ากินดีหมี หัวใจเสือดาวมาหรือไรกัน”
ไป๋เจินจูกุมพวงแก้มที่บวมขึ้นจนรู้สึกเจ็บ บนใบหน้าของนางไม่มีความรู้สึกกลัวใดๆ กลับหัวเราะเสียงเย็นอย่างน่าประหลาด “ทำไม ตอนนี้เพิ่งจะรู้หรือ ทว่าตอนนี้ไม่มีหลักฐาน หากจะ ะเอาผิดกับข้าเกรงว่าจะไม่ง่าย”
เผยชิงหานพลันยื่นมือออกไปอีกหน บีบคอเรียวบางของไป๋เจินจูเอาไว้
ไป๋เจินจูหายใจไม่ออก ใจเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาบ้าง ยามที่คนโกรธจนถึงขีดสุดแล้ว ย่อมพลั้งมือได้ง่าย และเมื่อพลั้งมือไปแล้ว ก็กระทำความผิดได้ง่ายเช่นกัน
“หรือว่าทะ ท่านไม่กลัว หลิว หลิวกว้าหัว…” นางพูดวาจาขาดช่วงออกมา
เผยชิงหานชักมือกลับทันที “ไป๋เจินจู นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะเตือนเจ้าแล้ว หากอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป ก็อยู่ที่นี่ไปอย่างว่าง่าย ไม่เช่นนั้นข้าจะเด็ดชีวิตของเจ้าทิ้งเสีย”
เขาพูดจบแล้วก็หมุนกายเดินไป เพราะเขาไม่กล้ารั้งอยู่ที่นี่นาน กลัวว่าหากทนไม่ไหวขึ้นมา เขาจะลงมือฆ่านางเข้าจริงๆ
ต่อให้เด็กสาวคนนี้ตายเขา
