ก็ไม่เสียดาย เพียงแต่บัดนี้ยังจับหลิวซื่อแม่ลูกไม่ได้ นางก็ยังตายไม่ได้เช่นกัน
หลังจากเผยชิงหานออกจากประตูไป เขาก็เรียกแม่บ้านที่มีหน้าที่ดูแลเรือนหลังมา สั่งให้นางหยุดจุดถ่านที่เรือนหลาน ลดปริมาณอาหารและเสื้อผ้าลงทั้งหมด รวมถึงไล่สาวใช้ในเรือนออ อกไปทั้งหมดด้วย ให้ไป๋เจินจูเสพสุข ‘ความรุ่งโรจน์และหรูหรา’ ที่เรือนนั้นเพียงลำพัง
เมื่อกลับไปที่ห้องหนังสือแล้ว ซื่อฝูก็กล่าวกับเผยชิงหานว่า “ท่านโหว ตอนนี้ท่านทำลายชีวิตสุขสบายของไป๋เจินจูแล้ว เกรงว่านางคงไม่ยอมนะขอรับ”
เผยชิงหานแค่นหัวเราะ “แล้วนางจะทำอะไรได้ ก็คงจะหนีออกจากจวนไปตามหาหลิวซื่อ เช่นนั้นดีที่สุด ข้ากลัวนางจะไม่ออกไปตามหาคนมากกว่าอีก”
ซื่อฝูเข้าในใจทันที ยิ้มว่า “ท่านโหวฉลาดรอบคอบนัก”
…
ภายในเรือนหลานเปลี่ยนเป็นหนาวยะเยือก พื้นเย็นเฉียบอย่างกับพื้นโคลนข้างนอก นางสวมเสื้อคลุมตัวแล้วตัวเล่า เป็นชุดผ้าไหมตามแบบฉบับที่คุณหนูในเมืองหลวงใส่กัน ส่วนใหญ่เน้นความส สวยงาม ข้างในจึงบุใยฝ้ายและขนสัตว์ไว้น้อยนัก ใส่เพียงตัวเดียวไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่หากใส่สักสองตัวแล้วย่อมทำให้ดูอ้วนน่าเกลียด และเสื้อผ้าเหล่านี้เหมาะจะสวมในเรือนที่จ จุด
