ด้อย่างไร ตอนนี้นางทำอะไรได้บ้าง
เมื่อได้เป็นคุณหนูใหญ่ของสกุลอยู่ช่วงหนึ่ง ทำให้นางแทบจะลืมชีวิตในหมู่บ้านหวงถัวไปแล้ว เคยชินกับชีวิตที่ลืมตาตื่นขึ้นมาก็มีคนคอยปรนนิบัติแทน
หรือว่าต้องกลับสู่สภาพเดิมอีกแล้ว ไม่ ไม่ได้ นางทุ่มเทไปตั้งเท่าไรถึงจะมีวันนี้ นางไม่มีทางกลับสู่สภาพเดิมเป็นอันขาด
นางสวมเสื้อผ้าลงจากเตียง ไปที่ห้องครัวด้วยตนเอง ทว่ากับข้าวดีๆ ในนั้นถูกยกออกไปที่เรือนหลักตั้งนานแล้ว จะเหลือก็เพียงหมั่นโถวเย็นชืดกับกับข้าวเหลือๆ เท่านั้น
“อุ่นหมั่นโถวยกไปให้ข้าด้วย” นางชี้หมั่นโถวในซึ้งและกับข้าวในหม้อ
พ่อครัวได้ข่าวว่าไม่จำเป็นต้องเกรงใจนางอีก ปกติแล้วนางมักจะสร้างความลำบากให้พวกเขา อยากจะกินนั่น อยากจะกินนี่ อีกทั้งบ่นว่าพวกเขาทำอาหารไม่อร่อย พวกเขาอดทนกับนางมามากพอแล ล้ว ตอนนี้มีโอกาสดีแล้วจะปล่อยให้พลาดไปได้อย่างไร
“เฮ้ย…นี่ไม่ใช่คุณหนูใหญ่หรอกหรือ เหตุใดวันนี้คุณหนูใหญ่มาขอข้าวกินด้วยตนเองเล่า”
ขอข้าว?
ไป๋เจินจูโมโหจนตัวสั่น ชี้หน้าพ่อครัวที่หัวเราะไม่ยอมหยุดเหล่านั้น “พวกเจ้า พวกเจ้าทาสชั้นต่ำ ทำเป็นคางคกขึ้นวอจนเคยชิน พวกเจ้าคอยดูเถอะ คอยดู…” จากนั้นนางก็หมุนกายจากไปด ด้วยความโกรธ
