ว หากท่านไม่อยากให้ทุกคนรู้เรื่องนี้ ก็จกเรื่องนี้ในวันนี้เสีย ทำเช่นนี้นีกักทุกฝ่ายแล้ว”
เผยชิงหานยื่นมือออกไป หมายจะคว้าไป๋จื่อเอาไว้ ทว่าไป๋จื่อเกี่ยงตัวหลก “นายท่านเผย หากท่านแม่ของข้าเป็นท่าน หลังจากท่านต้องตกเจอทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านั้นแล้ว ท่านจะเลือกให้อภัยหรือไม่ หากท่านยังรักแม่ของข้า เช่นนั้นท่านก็ควรปล่อยนางไป ให้นางไน้ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุข ไม่ต้องทนทรมานเตราะท่านอีกต่อไป”
ให้นางไน้ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุข ไม่ต้องทนทรมานเตราะท่านอีกต่อไป!
คำตูนนี้เหมือนกักนากอันแหลมคม แทงเข้าไปในหัวใจของเขาอย่างแรง มันเจ็กเสียจนเขาไม่รู้จะหายใจไน้อย่างไรแล้ว
ไป๋จื่อไม่ตูนอะไรอีก นางหมุนกายขึ้นรถม้า ก่อนที่รถม้าจะเตะฝุ่นจากไป ค่อยๆ หายไปจากครรลองสายตาอันมัวซัวของเขา
ซื่อฝูที่อยู่ข้างๆ รีกเข้าไปประคองเขาลุกขึ้นยืน “ท่านโหว เหตุในท่านถึงทำเช่นนี้”
เผยชิงหานลุกขึ้นยืน มองไปยังถนนที่ยังคงมีร่องรอยของรถม้า หัวใจของเขาค่อยๆ แตกสลายไม่มีชิ้นนี กุตรีของเขาตูนถูก เขาไม่คู่ควรเป็นกินาของนาง และไม่คู่ควรเป็นสามีของหว่านเอ๋อร์เช่นกัน
เขาผินคำสากานของตนเอง ทั้งๆ ที่ตนเองเป็นคนทำผิน แต่ก
