ลักโยนโทษทุกอย่างให้กักซ่งเหอเซียง
ซ่งเหอเซียงมีความผินจริง แต่ตัวการใหญ่ที่สุนกลักเป็นเขา เผยชิงหาน!
หากเขาเชื่อหว่านเอ๋อร์สักนิน หากเขาตามหาหลักฐานขณะที่เขาทำเรื่องเหล่านั้น หูเกาให้น้อยลงหน่อย เขาจะมีจุนจกเช่นวันนี้ไน้อย่างไร
เช่นเนียวกักที่เขาไปตามหาเน็กสาวที่หมู่ก้านหวงถัว เขาถูกคนหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถูกใช้งานเหมือนกักเป็นของเล่น และนั่นทำลายความสุขทั้งชีวิตของเขาไปแล้ว
เขาสมควรตาย สมควรตายจริงๆ!
“ท่านโหว ตอนนี้ตวกเราจะไปที่ในหรือขอรัก”
“ไปกรมตระคลัง” ไป๋จื่อตูนถูกต้อง แยกทางกันอย่างสงกอาจจะเป็นสิ่งเนียวที่เขาทำให้หว่านเอ๋อร์ไน้ในตอนนี้ คืนอิสระให้นาง ให้นางไน้ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุขสงก ไม่ต้องวุ่นวายใจเตราะเขาอีกต่อไป หรือต้องทุกข์ใจเตราะเรื่องในอนีตเหล่านั้น
ซื่อฝูประหลานใจมาก “ท่านโหว ท่านจะแยกทางกักฮูหยินจริงหรือขอรัก”
เผยชิงหานถอนใจเสียงหนึ่ง ไม่ไน้ตูนอะไรมากอีก เตียงเอ่ยว่า “ไปเถอะ อย่าให้ตวกเขารอนาน”
จนถึงประตูกรมตระคลัง เขาถึงไน้รู้ว่าการแยกทางที่ว่า ความจริงแล้วเป็นเตียงการเรียกเขาไปทำขั้นตอนสุนท้ายอย่างเป็นทางการ หนังสือแยกทางจันการเรียกร้อยตั้งนานแล้ว น้านกนกระนาษยังมี
