ไป๋จื่อที่อยู่ข้างๆ ประคองนางเอาไว้อยู่
ตงฟางหว่านเอ๋อร์โมโหจนรู้สึกเจ็บหน้าอก เกือบจะหน้ามืดสลบไป นิ้วมือของนางที่ชี้หน้าเผยชิงหานสั่นเครือ “นางพูดเช่นนั้น ท่านก็เชื่อแล้วหรือ”
“ตอนนั้นนางซื้อตัวหมอตำแยที่ทำคลอดให้เจ้า ข้าถามหมอตำแยแล้ว นางบอกเช่นกันว่าเด็กครบกำหนดคลอดพอดี ไม่ใช่คลอดก่อนกำหนดโดยสิ้นเชิง ในเวลานั้นข้าก็ไม่รู้ว่าเชื่อวาจาของนางไปได ด้อย่างไร ข้า…ข้าสมควรตายจริงๆ!” เผยชิงหานพูดพลางตบหน้าตนเองแรงๆ ครั้งหนึ่ง
“ท่านสมควรตายจริงๆ เพราะท่านไม่มีแม้แต่ความเชื่อใจสักเล็กน้อยระหว่างสามีภรรยา มิน่าเล่าพวกเราถึงได้มีวันนี้ เผยชิงหาน ท่านทำผิดมหันต์นัก”
นางคว้ามือไป๋จื่อที่อยู่ข้างกาย เอ่ยอีกว่า “บุตรีที่น่าสงสารของข้าคนนี้ถูกท่านพรากไปตั้งสิบสามปี ท่านรู้หรือไม่ว่าหลายปีมานี้บุตรีของข้าต้องทุกข์ทรมานเพียงใด”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์พูดทั้งน้ำตา ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็หยุดร้องไห้ไม่ได้ สองสามวันนี้จ้าวหลานเล่าเรื่องของจื่อเอ๋อร์ให้ฟังตั้งมากมาย บุตรีของพวกนางได้รับความทุกข์ยากมาหลายปี ความท ทุกข์ยากเหล่านั้นแม้แต่นางเองก็จินตนาการไม่ออกเลยด้วยซ้ำ จื่อเอ๋อร์แม้กระทั่งเกือบตายอยู่หลายครั้งทีเดียว
บุตรีของนา
