็อาเจียนไม่หยุดหย่อนเช่นกัน ถ ถึงกลบเสียงของนางไปได้
แต่ที่โชคร้ายก็คือนางเพิ่งตะกายออกจากใต้ผ้าห่มอายุขัยได้ไม่เท่าไร ขณะที่นางนั่งยองอาเจียนอยู่ข้างศพนั้น ก็มีคนเปิดฝาโลงศพออก ทันใดนั้นนางรีบกลืนของเหลวรสเปรี้ยวที่เอ่อ อขึ้นมากลับไป มือข้างหนึ่งของนางจับกริชที่ข้างเอว แต่ใครจะไปคิดว่าคนที่เปิดฝาโลงผู้นั้นกลับหลับตาปี๋ มองไม่เห็นนางโดยสิ้นเชิง เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น นางยังไม่ทัน นได้มีปฏิกิริยาโต้ตอบอะไรเลยด้วยซ้ำ ฝาของโลงศพก็ถูกปิดลงอีกครั้งแล้ว…
“พี่ใหญ่ ข้าหาทางนี้หมดแล้ว ไม่พบขอรับ”
“พี่ใหญ่ ข้าหาทางนี้หมดแล้วเหมือนกัน นอกจากศพคนตายแล้ว ก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นขอรับ!”
ชายอกสามศอกผู้นั้นมุ่นคิ้วเป็นปมแน่น “หรือจะหนีไปทางถนนซื่อหยวนแล้วจริงๆ”
“ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ขอรับ ใครจะซ่อนตัวอยู่ในสถานที่เช่นนี้กัน อย่าว่าแต่มีแต่ลางร้าย ยังน่ากลัวอีกต่างหาก ทั้งชีวิตนี้ข้าคงลืมกลิ่นนี้ไม่ลงแน่ อ้วก…” พูดยังไม่ทันขัด คำ เขาก็อาเจียนออกมาอีกครั้ง
ครั้นเห็นสภาพของพวกเขาแล้ว ชายร่างใหญ่ก็พลันรู้สึกกลัดกลุ้ม จึงพูดขึ้นว่า “ไปตามหาที่ถนนซื่อหยวนต่อ”
เขานำเหล่าลูกน้องออกจากสุสานไป มุ่งหน้าไปยั
