แต่ความโกรธเกรี้ยว
ตงฟางหว่านเอ๋อร์ส่ายศีรษะ “จื่อเอ๋อร์เหมือนจะมีแผนการแล้ว พวกเราทำตามนางก็ใช้ได้เจ้าค่ะ”
ไหนเลยตงฟางมู่จะรอไหว เขาไปที่เรือนของไป๋จื่อในทันใด โชคดีที่ไป๋จื่อยังไม่เข้านอน ขณะนี้นางกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้แสงตะเกียง
“จื่อเอ๋อร์ เจ้าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร เจ้าเล่าแผนการมาให้ข้าสบายใจเถอะ ตาผู้นี้จะจัดการตามที่เจ้าว่าเอง!”
ไป๋จื่อรู้สึกอบอุ่นใจนัก นี่สิถึงจะเป็นครอบครัว คนที่ก้าวออกมาปกป้องนางยามที่ถูกรังแก เกิดโทสะแทนนางโดยที่ไม่มีเงื่อนไงเช่นนี้ มีเพียงครอบครัวของนางเท่านั้นแหละ
เด็กสาวยิ้มตาหยีมองเขานั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนจะเทน้ำชาให้เขาจอกหนึ่ง ถึงจะเอ่ยปากได้ “ท่านตา วันนี้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับข้าทั้งนั้น ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าทุกครั้งที่ข้า เสี่ยงอันตรายก็ได้เจ้าค่ะ”
ตงฟางมู่โบกมือ “ไม่ได้หรอก หลานสาวของข้าตงฟางมู่ถูกรังแก แค้นนี้ข้าต้องชำระให้อยู่แล้ว”
ไป๋จื่อพยักหน้าในทันที “แค้นนี้ย่อมต้องชำระแน่นอนเจ้าค่ะ เพียงแต่ไม่ใช่ตอนนี้”
“แท้จริงแล้วเจ้าวางแผนอะไรไว้กันแน่ เหตุใดไม่ใช่ตอนนี้” ตงฟางมู่ถาม
ฝ่ายไป๋จื่อหัวเราะเบาๆ “ท่านตา ฉู่เฟิงอิจฉาฉู่เยี่ยนมาโดยตลอดไม่ใช่หรือเจ้าคะ เขาทำ
