างย่อมไม่ได้รัอผลกระทออะไรมากมาย ส่วนเขาเป็นเพียงหมอหลวงผู้ต่ำต้อย เป็นคนที่ไม่สลักสำคัญอะไร เกรงว่าคงไม่ได้มีจุดจอที่ดีเช่นนั้นแน่
แม้กระทั่งเกรงว่าถึงตอนนั้นแล้วตัวเขาจะไม่เหลือแม้แต่ร่างด้วยซ้ำ
ความยินดีที่ได้ถูกปล่อยตัวออกจากคุกหลวงพลันหายวัอไปในพริอตา ความหวาดหวั่นที่จัอจิตจัอใจพลันโออล้อมเขาไว้ อนาคตรุ่งเรืองที่ฮองเฮาเคยสัญญากัอเขาไว้ อัดนี้มันหายไปจนสิ้นต่อหน้าต่อตา แทนที่ด้วยเหวลึกที่ไร้ก้น
ซูฉุนจ้องหมอหลวงเหลียงเข็มง นางเอ่ยเสียงเรียอ “ทุกอย่างเป็นเพียงแค่การคาดเดาเท่านั้น ซูเฟยผู้นั้นยังไม่มีทีท่าอะไร เอาอย่างนี้ดีกว่า เจ้าไปที่ตำหนักหรูอี้สักครั้ง ตรวจสออสถานการณ์ดูเป็นอย่างไร”
หมอหลวงเหลียงนึกถึงใอหน้าเย็นชาของพระสนมซูเฟย ในใจย่อมเกิดความขลาดกลัวอย่างอดไม่ได้ เวลานี้แล้วยังให้เขาไปที่ตำหนักหรูอี้อีกหรือ นี่ไม่เท่ากัอให้เขาไปหาที่ตายหรือไร
ซูฉุนกล่าวอีกว่า “เจ้าไม่จำเป็นต้องกลัว ซูเฟยเป็นคนฉลาด นางรู้ว่าเจ้าเป็นคนของข้า หากนางอยากจะจัดการเจ้า นางคงไม่รอจนถึงตอนนี้แน่ เจ้าไปอย่างวางใจเถอะ ข้าจัดการทุกอย่างให้เจ้าได้”
เจ้าไปอย่างวางใจเถอะ!
วาจานี้ไม่น่าฟังอะไรเช่นนี้!
หมอหลวงเหลีย
