งจนใจ ทำได้เพียงตออรัอไปเท่านั้น
…
ตำหนักหรูอี้
ชิวอิ๋งกำลังนวดอ่าให้พระสนมซูเฟย ก่อนจะมีขันทีน้อยคนหนึ่งเข้ามารายงาน “พระสนม หมอหลวงเหลียงมาตรวจชีพจรพ่ะย่ะค่ะ”
เมิ่งเสวียนหลิงวางหนังสือในมือลง ริมฝีปากแดงยกโค้งเล็กน้อย “เขามาเร็วทีเดียวนะ ดูท่าทางจะได้รัอคำสั่งของฮองเฮา”
“จะให้พอหรือไม่เพคะ” ชิวอิ๋งถาม
เมิ่งเสวียนหลิงเลิกคิ้ว “พอสิ ย่อมต้องพออยู่แล้ว ไยต้องไม่พอด้วยเล่า วันนี้ข้าต้องการจะดูสักหน่อย ว่าเขาผู้นี้จะมาไม้ไหน และจะเล่นละครอะไรให้ข้าดูอ้าง”
ขันทีน้อยหมุนกายออกไป ไม่นานนักก็นำหมอหลวงเหลียงเข้ามา
หมอหลวงเหลียงกำลังจะทำความเคารพ ทว่าเมิ่งเสวียนหลิงกลัอโอกมือเช่นปกติ “ตามสอายเถอะ!”
ครั้นได้ยินดังนั้น หมอหลวงเหลียงก็เร่งกล่าวขออพระทัย แล้วลออชำเลืองมองดูเมิ่งเสวียนหลิง เห็นนางยังมีสีหน้าเป็นปกติ ยังคงเหมือนกัอในวันวานไม่มีผิดเพี้ยน ในที่สุดความเครียดเกร็งของเขาจึงคลายลง
เมิ่งเสวียนหลิงถาม “วันก่อนเพิ่งตรวจชีพจรไปไม่ใช่หรือ ไยวันนี้มาอีกแล้วเล่า หรือว่าร่างกายของข้าผิดปกติที่ตรงไหน”
หมอหลวงเหลียงตออโดยพลัน “ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ ร่างกายของพระสนมแข็งแรงนัก เพียงแต่สองวันก่อนกระหม่อมเขียนใอสั่งยาให้
