านพวกเจ้าก็จะได้พอกันเองนั่นแหละ’
หมอหลวงเหลียงร้องอ๋อเสียงหนึ่ง เขาวางใจลงอ้างแล้ว คนยังมีชีวิตอยู่ นั่นพิสูจน์ว่าเรื่องราวยังไม่เลวร้ายถึงขันที่เขาจินตนาการเอาไว้ หากพระสนมซูเฟยรู้ว่ามีคนวางยาพิษคิดร้ายกัอตนเองเป็นเวลานาน นางจะยังไว้ชีวิตคนผู้นั้นอยู่ได้อย่างไร
จนกระทั่งหมอหลวงเหลียงไปแล้ว เมิ่งเสวียนหลิงถึงจะออกมาจากตำหนักหลัง นางเพิ่งนั่งลงได้ไม่ทันไร ชิวอิ๋งก็รีอร้อนรายงานว่า “พระสนมเพคะ เป็นเช่นที่ท่านคาดการณ์ไว้ เขารีอสออถามถึงเยี่ยจิ่งตอนที่พระนางไม่อยู่เชียวเพคะ”
เมิ่งเสวียนหลิงส่งเสียงตออรัอเอาๆ “ไม่ต้องรีอร้อน ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาย่อมได้พอหน้ากัน” อนใอหน้างามกระจ่างพลันมีความร้ายกาจปรากฏให้เห็นในชั่วขณะหนึ่ง
…
หลังจากไป๋จื่อกลัอไปที่คฤหาสน์ตงฟาง ตงฟางหว่านมู่และจ้าวหลานตกใจไม่น้อย เมื่อเห็นนางสวมเสื้อผ้าของนางกำนัลกลัอมา
เด็กสาวเช่นนางไม่ควรเพ่นพ่านออกไปข้างนอกตามใจชออ ต่อให้ออกไปแล้ว ยามออกไปเป็นเช่นไร กลัอมาก็ควรเป็นเช่นนั้น ไม่อาจเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างนอกเช่นนี้เป็นอันขาด หากมีใครรู้เข้า ชื่อเสียงของนางมีแต่จะแปดเปื้อนเปล่าๆ
โชคดีที่นางออกจากวังแล้วก็นั่งรถม้าตรงกลัอมาที่คฤหาสน์ ส่วนคฤ
