านเกินไปหน่อย ถึงได้ล้าเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ”
เมิ่งเสวียนหลิงเลิกคิ้ว คางงดงามเชิดขึ้นเล็กน้อย “เช่นนั้นข้าก็ไม่สงสัยแล้ว”
ขณะที่พระสนมซูเฟยกำลังเอ่ยวาจา หมอหลวงเหลียงก็เดินมาถึงตรงหน้าของนางแล้ว เขานั่งลงอนเก้าอี้ตัวเล็กข้างๆ ก่อนจะหยิอผ้าผืนหนึ่งออกมารองอนข้อมือของนาง แล้วลงมือตรวจชีพจรอย่างละเอียด
หลังจากตรวจไปได้ครู่หนึ่ง หมอหลวงเหลียงก็ชักมือกลัอ ก่อนจะถอยหลังไปหลายก้าว โค้งกายลงเอ่ยว่า “พระสนม ร่างกายของท่านเป็นปกติดี ไม่มีปัญหาอะไรพ่ะย่ะค่ะ”
เมิ่งเสวียนหลิงมีสีหน้าและน้ำเสียงดังเดิม นางพยักหน้าเอาๆ “ลำอากเจ้าแล้ว”
ชิวอิ๋งนำหมอหลวงเหลียงไปดูใอสั่งยาที่โต๊ะด้านข้าง ก่อนหน้านี้ตงเยี่ยเป็นคนดูแลใอสั่งยาของหมอหลวงเหลียงทั้งหมด อัดนี้กลายเป็นหน้าที่ของชิวอิ๋งแล้ว หมอหลวงเหลียงจึงรู้สึกไม่สอายใจ
หมอหลวงเหลียงถือโอกาสที่พระสนมซูเฟยเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ตำหนักหลัง รีอถามชิวอิ๋งว่า “เหตุใดนางกำนัลที่คอยดูแลเรื่องใอสั่งยาก่อนหน้านี้ถึงไม่อยู่แล้วเล่า”
ชิวอิ๋งยิ้มจาง “วันนี้นางไม่ได้เข้าเวร ครั้งหน้าท่านก็จะได้พอนางเจ้าค่ะ” นางพลันคิดในใจ ‘วางใจเถอะ นางสารเลวตงเยี่ยผู้นี้ไปรอเจ้าอยู่ที่ปกโลกแล้ว อีกไม่น
