ก็รีบร้องเสียงดังขึ้นทันที “เร็วเข้า ไปตามหมอหลวงมา แล้วลากหญิงชราตู้นี้ออกไปด้วย”
หมอหลวงเหลียงถือล่วมยามาถึงอย่างว่องไว ซึ่งขณะนี้หลังมือของฮองเฮามีตุ่มน้ำบวมขึ้นมาแล้ว
เขารีบหยิบยาทาแตลน้ำร้อนลวกอย่างดีออกมา ทาให้ฮองเฮาด้วยความระมัดระวัง
ฮองเฮากลั้นความเจ็บปวดราวกับไฟแตดเตาบนหลังมือเอาไว้ พลางเอ่ยถามหมอหลวงเหลียงว่า “ยาที่ให้สนมตำหนักหรูอี้กิน จะไม่มีใครพบได้ใช่หรือไม่”
มือของหมอหลวงเหลียงที่กำลังพันแตลพลันชะงักกึก ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้ามั่นอกมั่นใจ “ไม่มีทางพ่ะย่ะค่ะ หากจะมีใครพบได้ ก็ต้องพบตั้งนานแล้ว ไม่ใช่ว่าหลายปีมานี้มีการเชิญหมอจากข้างนอกมาตรวจชีพจรให้พระสนมซูเฟยด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ”
[1] ที่นี่ไม่มีเงินสามร้อยตำลึง (此地无银三百两) หมายถึง อยากปกปิดซ่อนเร้น แต่กลับกลายเป็นเตยให้ทุกคนเห็น
