วิชาแพทย์ของแม่นางไป๋เลิศล้ำ หัวหน้าสำนักหมอหลวงยังเทียบไม่ได้เลยเพคะ”
เมิ่งเสวียนหลิงยิ้มจาง “อายุยังน้อยอยู่แท้ๆ แต่กลับเชี่ยวชาญวิชาแพทย์แล้วหรือนี่”
ไป๋จื่อก็ยิ้มเช่นกัน “หม่อมฉันก็รู้เพียงผิวเผินเท่านั้นเพคะ”
“เช่นนั้นก็ลำบากเจ้าแล้ว” เมิ่งเสวียนหลิงกล่าว
เด็กสาวลุกขึ้นยืน แล้วก้าวไปถึงเบื้องหน้าหเมิ่งเสวียนหลิงอย่างเชื่องช้า นางนั่งลงบนเก้าอี้นุ่มๆ ที่นางกำนัลยกมาให้ ก่อนจะจับมือที่นางยื่นมาให้อย่างเป็นธรรมชาติ นิ้วมือกลัด อยู่บนข้อมือของนาง
หลังจากตรวจดูอย่างละเอียดแล้ว คิ้วของไป๋จื่อที่เดิมทีคลายออกก็พลันขมวดเข้าหากัน สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อนางชักมือกลับ เมิ่งเสวียนหลิงก็ถามขึ้น “เป็นอย่างไรบ้าง”
ไป๋จื่อตอบไปตามตรง “ตอนที่พระสนมให้กำเนิดบุตร เคยเป็นหวัดหรือไม่เพคะ”
เมิ่งเสวียนหลิงพยักหน้า “ข้าเคยเป็นหวัดตอนคลอดลูกจริงๆ เจ้ารู้ได้อย่างไร ข้าไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครมาก่อน แม้แต่ฝ่าบาทก็ยังไม่รู้”
“โรคหวัดของพระสนมไม่ได้เกิดขึ้นเอง แต่เพราะถูกคนวางยา ข้าคิดว่าพระสนมน่าจะรู้ดีเพคะ” ไป๋จื่อว่า
บนใบหน้าของเมิ่งเสวียนหลิงยังคงเรียบเฉย และกล่าวด้วยเสียงที่เรียบนิ่งดังเดิม “แล้วอย่างไร
