ใช้ชีวิตอยู่ในวังหลวงแห่งนี้ หากไม่เคยถูกวางยาสิถึงจะแปลก!”
“ดังนั้น พระสนมก็รู้เหตุผลที่ไม่ตั้งครรภ์เลยมาตลอดหลายปีนี้เช่นกันใช่หรือไม่เพคะ” ไป๋จื่อถาม
ในที่สุดใบหน้าที่นิ่งสงบของเมิ่งเสวียนหลิงก็เปลี่ยนไป “เจ้าอยากจะพูดอะไร”
ดูท่าทางนางจะไม่รู้ คนวางยาไม่เพียงร้ายกาจ แต่ยังเจ้าเล่ห์มากด้วย
“หลายปีมานี้พระสนมร่างกายอ่อนแอ แต่ไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร กินยาที่ถูกกับอาการก็สามารถฟื้นฟูร่างกายขึ้นมาได้ ท่าทางหมอหลวงจะกล่าวเช่นนี้กับพระสนมเช่นกัน ใช่หรือไม่เพคะ ะ”
เมิ่งเสวียนหลิงพยักหน้า ความงดงามแต่เดิมในแววตาถูกแทนที่ด้วยความคมปลาบ
“พูดต่อไป!” นางกำผ้าเช็ดหน้าในมือ เรียวคิ้วงามขมวดมุ่น
“หมอหลวงบอกกับพระสนมว่า แม้จะเป็นโรคหวัดแล้ว แต่ก็โชคดีที่พบโรคนี้ได้ทันกาล หากได้กินยาที่ถูกกับอาการก็สามารถขจัดโรคนี้ไปได้ หลังจากที่พระสนมกินยาแล้ว ก็ไม่มีอาการ รของโรคหวัดกำเริบขึ้นมาอีกจริงๆ หมอหลวงที่จับชีพจรให้พระสนมก็ตรวจไม่พบอาการใดในร่างกายอีก ด้วยเหตุนี้ทั้งพระสนมและหมอหลวงต่างก็เข้าใจว่าโรคหวัดนี้จากไปแล้ว แต่คนที่ว วางยายังไม่ถูกกำจัด พระสนมก็ดีใจไปก่อนเสียแล้ว”
เมิ่งเสวียนหลิงพยักหน้า “ถูก
