ต่นางกลับคิดไม่ถึงมาก่อนเลย ว่าอีกฝ่ายจะเริ่มทำร้ายนางมาหลายปีแล้วเช่นนี้
นางกำนัลที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายเมิ่งเสวียนหลิงมีอยู่สามคน บนใบหน้าของสองคนในนั้นปรากฏแววโกรธแค้น ส่วนอีกคนหนึ่งกลับมีใบหน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดขึ้นที่ขมับ
แม้ภายในตำหนักข้างจะอบอุ่น ทว่าก็ไม่ถึงขั้นที่ทำให้ใครเหงื่อออกได้
เมิ่งเสวียนหลิงตกอยู่ในภวังค์ความคิด ย่อมไม่สังเกตเห็นความผิดปกติของนางกำนัลผู้นี้ ไป๋จื่อจึงรู้สึกว่าตนเองต้องเตือนนางสักหน่อย
ไป๋จื่อกระแอมสองเสียง ดึงสายตาของเมิ่งเสวียนหลิงกลับมา นางเงยหน้ามองนางกำนัลที่ยืนอยู่เบื้องหลังที่ประทับของเมิ่งเสวียนหลิง “พี่สาวท่านนี้ ข้ากระหายน้ำ นำชาจอกใหม่มาให้ ข้าจะได้หรือไม่”
นางกำนัลผู้นั้นไม่คิดว่าจู่ๆ นางจะพูดด้วย จึงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีปฏิกิริยาตอบโต้ รับคำอย่างรวดเร็ว
นางกำนัลตื่นตระหนกอยู่บ้างอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะหลังจากไป๋จื่อเอ่ยปากว่าต้องการชา นางก็ยิ่งตื่นตระหนกมากยิ่งขึ้น ราวกับทำเรื่องอะไรไม่ดีแล้วถูกจับได้อย่างไรอย่างนั้น ระหว่างท ทางไปห้องชาจึงเกือบทำแจกันดอกไม้ใบหนึ่งร่วง
เมิ่งเสวียนหลิงเห็นความผิดปกติของนางกำนัลแล้ว นางมุ่นคิ้วเล็กน้อย พลางพินิจมอ
