งนางกำนัลผู้นั้น จากนั้นก็พยักหน้าให้กับไป๋จื่อ เป็นการขอบคุณที่เด็กสาวเตือนสตินาง
ไม่นานนัก นางกำนัลกลับมาพร้อมชา ไป๋จื่อกลับไปนั่งที่เดิมแล้ว นางวางจอกชาลงบนโต๊ะตัวเล็กข้างๆ ไป๋จื่ออย่างเบามือ ฝ่ายไป๋จื่อยิ้มถามว่า “มือของพี่สาวเป็นอะไรไปหรือ ไยถึงได ด้สั่นเช่นนี้”
นางกำนัลรีบชักมือกลับไปซ่อนที่ด้านหลัง ยิ้มเจื่อนตอบ “ละ ลวกมือเจ้าค่ะ เมื่อครู่บ่าวซุ่มซ่าม เรื่องแค่นี้ก็ยังทำให้ดีไม่ได้ ทำให้แม่นางไป๋หัวเราะเยาะแล้ว”
เมิ่งเสวียนหลิงมองนางคล้ายยิ้ม คล้ายไม่ยิ้ม “มือของเจ้าถูกลวก เช่นนั้นก็รีบให้แม่นางไป๋ดูสักหน่อยเถอะ จะได้รู้ว่าต้องใส่ยาอะไรไม่ให้มีรอยแผลเป็นหลงเหลือ”
นางกำนัลส่ายหน้าทันที “ไม่ต้องหรอกเพคะ ขอบพระทัยพระสนมที่เมตตา หม่อมฉันมือหยาบกร้าน ลวกมือเล็กน้อยไม่เป็นไรหรอกเพคะ ไม่เป็นไรจริงๆ”
“เช่นนั้นไม่ได้หรอก ต่อให้มือหยาบเพียงใด ถูกลวกจนเป็นแผลก็ต้องใส่ยา ไม่เช่นนั้นคนอื่นพบเห็นเข้าจะหาว่าข้าใจร้ายกับบ่าวของพวกเรา” นางกำนัลนามว่าชิวหลิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เม มิ่งเสวียนหลิงก้าวไปข้างหน้าสองก้าว จับหมับเข้าที่มือของตงเยี่ย ก่อนจะกระชากออกมาอย่างแรง
ไป๋จื่อตั้งใจมองครั้งหนึ่ง มือนี้ขาวละเ
