ู่เฟิงขมวดคิ้ว พลางมองสีหน้าท่าทางของเสด็จแม่ ในใจเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง จึงรีบเข้าไปไกล่เกลี่ย “เสด็จแม่ พระสนมซูเฟยเป็นคนที่เสด็จพ่อโปรดปราน อย่าแข็งกับนางนักเลย เสด ด็จแม่อย่าได้ลืมเชียวว่าเบื้องหลังของนางยังมีสกุลเมิ่งอีกนะพ่ะย่ะค่ะ”
บรรดาตำหนักสนมทั้งหกในตอนนี้ ซูฉุนเกลียดชังเมิ่งเสวียนหลิงเป็นที่สุด ปกติแล้วนางสร้างปัญหาหรือหาเรื่องให้เมิ่งเสวียนหลิงอยู่ตลอด ทว่าเมิ่งเสวียนหลิงราวกับเป็นถุงผ้าฝ้าย ใบหนึ่ง ที่ไม่ว่าตนจะใช้วิธีการจู่โจมนางเช่นไร นางก็จะโต้ตอบอย่างนุ่มนวล จนท้ายที่สุดแล้วคนที่โมโหก็มีแต่ตัวนางซูฉุนเอง
นางแค่นหัวเราะ “ข้ารู้หนักเบาดี เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”
ฉู่เฟิงกลัวว่านางจะทำเรื่องที่เลยเถิด ทำให้เสด็จพ่อไม่พอพระทัย ผลเสียก็จะตกลงมาที่ตัวเขา เช่นนั้นแผนการใหญ่ที่วางเอาไว้ก็มีแต่จะต้องล่ม จึงโน้มน้าวว่า “เสด็จแม่ กระหม่อม เคยพบเมิ่งหยวนเต๋ออยู่หลายครั้ง เขาคล้ายจะต้องการเอนเอียงมาทางลูก แม้อำนาจในราชสำนักของสกุลเมิ่งจะไม่เท่าตงฟางมู่ แต่ก็ไม่อาจดูแคลนได้เช่นกันพ่ะย่ะค่ะ บวกกับเสด็จพ่อโปรดปรา านพระสนมซูเฟยเสมอมา อาจจะมีสกุลเมิ่งเป็นเหตุด้วยก็ได้ หากแตะต้องนางในตอนนี้ กระ
