หม่อมว่าไม่ดีแน่”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ทุกคนต่างก็มีครอบครัวคอยหนุนหลัง เมิ่งเสวียนหลิงมี ไป๋จื่อก็มีเช่นกัน ทว่าบ้านฝั่งมารดาของซูฉุนกลับตกต่ำลงเรื่อยๆ บ้านฝั่งมารดาของฮองเฮาผู้สง่างามยังต่ำต้ อยกว่าสกุลเมิ่งเล็กๆ ช่างน่าขันเสียจริง!
“หรือจะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ไป” พระนางกล้ำกลืนโทสะนี้ไม่ไหว นางเด็กน่าตายไป๋จื่อขวัญกล้าเทียมฟ้า เมิ่งเสวียนหลิงแต่ไหนแต่ไรไม่เคยยุ่งเกี่ยวในเรื่องใด แต่วันนี้กลับก้าวเท้าอ ออกมาขวาง แท้จริงแล้วนางคิดจะทำอะไรกันแน่
“เสด็จแม่ ท่านเป็นถึงฮองเฮาแห่งแคว้น มารดาของแผ่นดิน จะเทียบบารมีกับคนทั่วไปได้อย่างไร ครั้งนี้ปล่อยนางไปเถอะพ่ะย่ะค่ะ แค่ตักเตือนสักหน่อยก็พอแล้ว ครั้งหน้าน่าจะได้รู้ว่าต ตนเองทำผิดที่ตรงไหน”
ไฟโทสะในอกของซูฉุนค่อยๆ สงบลง นางเห็นแววตาของฉู่ฟเงแปลกไปบ้าง “ฉู่เฟิง เจ้าพูดตั้งมากมายเพื่อเด็กสาวนางนี้ อย่าบอกนะว่าเจ้ามีใจให้นางแล้ว”
ฉู่เฟิงเองก็ไม่รู้ว่าวันนี้ตนเป็นอะไรไป ถึงไม่อยากให้เสด็จแม่ไปจัดการไป๋จื่อ และคอยขอความเมตตาให้นางครั้งแล้วครั้งเล่า หรือเขาจะมีใจให้นางเช่นที่เสด็จแม่ว่าจริงๆ
เขาส่ายหน้าทันควัน เป็นไปไม่ได้ นางเป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่งเท่านั้น เขาจะมีใจ
