ปาก รสชาติหวานแต่ ไม่เลี่ยน อร่อยมากจริงๆ ที่สำคัญที่สุดก็คือ ในขนมไม่ได้ใส่ยาอะไรเอาไว้
ซูฉุนมองนางกำนัลคนนั้นครั้งหนึ่ง ก่อนที่นางจะรีบเอ่ยขึ้นว่า “แม่นางต้องชิมขนมซิ่งเริ่นซูด้วยสิเจ้าคะ มันเป็นขนมที่ฮองเฮาทำออกมาได้ยอดเยี่ยมมาก”
ไป๋จื่อกลับวางขนมโก๋อีกครึ่งชิ้นในมือลง ยิ้มว่า “ขอพูดตามตรงไม่ปิดบัง หม่อมฉันไม่อาจกินขนมประเภทซิ่งเริ่นซูได้ เพราะกินเข้าไปแล้วจะเกิดอาการแพ้ ผื่นขึ้นไปทั่วทั้งตัว น่ากลัวยิ่งเพคะ”
ฮองเฮารู้สึกมึนงง หมายความว่าอย่างไร กินขนมซิ่งเริ่นซูแล้วป่วยได้หรือ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยจริงๆ
แต่ในเมื่อนางพูดเช่นนั้น พระนางย่อมไม่อาจฝืนใจต่อไปได้อีก ทำได้เพียงยิ้มถามว่า “เช่นนั้นเจ้าชอบขนมอะไรหรือ ข้าจะให้คนทำมาให้”
ไป๋จื่อโบกมือ “หม่อมฉันไม่ชอบกินของหวาน กินคำหนึ่งอาจเลี่ยนไปได้ถึงสามวัน แต่ขนมโก๋ในวันนี้อร่อยจริงๆ เพคะ หม่อมฉันตะกละกินไปตั้งสามคำ จึงไม่อาจกินได้อีกแล้วเพคะ”
หมายความว่าไม่ว่าจะเป็นขนมอะไร นางก็ล้วนไม่กินเช่นนั้นหรือ
เด็กสาวผู้นี้ดูไม่มีพิษภัย แต่พูดจาอะไรล้วนเป็นเหตุเป็นผล มีจังหวะบุกและถอย ทำให้ฮองเฮารับมือไม่ไหวไปชั่วขณะหนึ่ง
ช่างเถอะ ยังมีเวลาอีกมาก อ
