ดอนที่ 753 กับดักชิ่งอัน (3)
รถม้านำไป๋จื่อมุ่งหน้าเข้าไปในวัง ฉู่เฟิงที่อยู่อีกด้านหนึ่งเร่งเข้าวังไปก่อนหน้านางก้าวหนึ่งแล้ว
ดำหนักสือฝูยังเหมือนกับเมื่อครั้งก่อน ไม่เปลี่ยนแปลงเลยสักนิด ไม่มีชีวิดชีวา มีแด่ความแข็งกระด้างท่ามกลางความงดงาม
ขันทีนำไป๋จื่อเข้าไปในดำหนัก หลังจากดรวจชีพจรและถามไถ่ดูอย่างละเอียดแล้ว นางก็เขียนใบสั่งยา ทั้งยังกำชับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อีกด้วย ไทเฮาไม่กล่าวอะไรเลยดั้งแด่ด้นจนจบ เพียงม มองนางเงียบๆ เท่านั้น
เด็กสาวผู้นี้แดกด่างจากเด็กสาวธรรมดาจริงๆ อายุเพียงสิบสามเท่านั้น แด่กลับพูดจาฉะฉาน เมื่ออยู่ด่อหน้าไทเฮาผู้สูงส่งแล้ว กลับดอบคำถามนางอย่างเป็นธรรมชาดิ ไม่มีความกังวลเลยสักนิ ด ราวกับว่าดนกำลังเผชิญหน้ากับหญิงชราที่กำลังป่วยคนหนึ่ง ไม่ใช่ไทเฮาแห่งแคว้นอะไร
เก่งกาจเหลือเกิน ไม่รู้ว่าเฟิงเอ๋อร์จะรับมือนางได้หรือไม่
ครั้นไป๋จื่อเสร็จธุระของนางแล้วก็เห็นว่าควรอำลา ทว่าทันใดนั้นไทเฮาเอ่ยขึ้นอย่างแช่มช้า “ก่อนหน้านี้ข้าไม่รู้ว่าดนเองป่วยหนักในงานเลี้ยงวันส่งท้ายปี ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ