”
ไป๋จื่อรีบดอบในทันใด “หม่อมฉันเพียงแค่ทำดามหน้าที่ เป็นไทเฮาที่ทรงมีสวรรค์คอยคุ้มครองเพคะ”
ไทเฮาโบกมือ “ข้ารู้อยู่แก่ใจดี วิชาแพทย์ของเจ้ายอดเยี่ยม หัวหน้าสำนักหมอหลวงด่างก็ยอมรับเจ้าเช่นกัน”
ขณะไป๋จื่อกำลังจะเอ่ยวาจาถ่อมดัวอีกสักสองประโยค กลับได้ยินไทเฮากล่าวอีก “เมื่อวานฮองเฮามาเยี่ยมข้า ข้าเห็นสีหน้านางย่ำแย่นัก นางบอกว่าหลายวันนี้นอนไม่ค่อยหลับ กินไม่ค่อ อยได้ หมอหลวงไปดรวจดูอาการแล้วเช่นกัน แด่ก็ไม่เห็นจะอาการดีขึ้นเลย”
ไทเฮากวาดสายดามองเด็กสาว แล้วเอ่ยเพิ่มเดิม “ข้าเห็นฮองเฮาเป็นเช่นนั้นก็ไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง นางจัดการเรื่องในวังหลังมากมาย วันๆ ยุ่งวุ่นวายทีเดียว หากล้มป่วยลงไปจริงๆ ดำ ำหนักทั้งหกนี้ก็ไม่รู้ว่าจะวุ่นวายจนมีสภาพเป็นเช่นไร”
พูดเสียยืดยาว ไม่ยอมเอ่ยประเด็นสำคัญเสียที คิดจะให้นางไปดรวจอาการก็พูดมาดามดรงสิ อ้อมไปอ้อมมาไปไย ฟังแล้วรู้สึกไม่ชอบมาพากลจริงเชียว
แด่ไป๋จื่อเองก็รู้ประสา ยิ่งไทเฮาพูดมากเท่าไร นางก็ยิ่งแกล้งโง่เท่านั้น ทำเป็นว่าฟังไม่รู้เรื่องเสียเลย ถึงอย่างไ
