ำลังฟังนางกำนัลเล่าเรื่องราวต่างๆ ในวังอย่างเพลินเพลิน ก็มีนางกำนัลอีกคนหนึ่งเข้ามาจากข้างนอก นางกล่าวว่า “ฮองเฮา เซียวอ๋องมาเพคะ”
“เชิญเขาเข้ามา” ซูฉุนตอบทันที จากนั้นก็โบกมือไล่นางกำนัล “พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ”
เมื่อฉู่เฟิงเข้ามา นอกจากเสด็จแม่ของเขาแล้ว ภายในตำหนักไม่มีใครอื่นอีก เขายิ้มเอ่ย “เสด็จแม่รีบร้อนเรียกลูกมาเช่นนี้ มีเรื่องด่วนอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”
ซูฉุนกวักมือเรียก เป็นสัญญาณให้โอรสเข้ามาใกล้ๆ
ฉู่เฟิงย่างสามขุมเข้าไป ถามเสียงเบา “ไทเฮาว่าอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ”
ฝ่ายซูฉุนพยักหน้า บนใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม “เจ้าเองก็รู้ว่าไทเฮายืนอยู่ฝ่ายเดียวกับพวกเรา เพียงข้าเอ่ยถึงเรื่องนั้น พระนางก็ตอบตกลงทันที”
สีหน้าของฉู่เฟิงพลันแจ่มใส ในห้วงสมองปรากฏใบหน้างดงามของไป๋จื่อ พาให้เขาสุขใจยิ่งนัก จึงรีบถามต่อไปว่า “แต่ตอนนี้ตงฟางมู่รับนางกลับไปแล้ว ลูกไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้นางเลยพ่ ะย่ะค่ะ!”
ครั้นได้ยินดังนั้น ซูฉุนก็ป้องปากหัวเราะเบาๆ “ดูเจ้าสิ คงเห็นนางงดงามมากเป็นแน่ ถึงได้ร้อนอกร้อนใจเช่นนี้ ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยเห็นเจ้าเป็นเช่นนี้มาก่อนเลย”
“เสด็จแม่ อย่าเพิ่งเ
