ย้าลูกสิพ่ะย่ะค่ะ ในใจของลูกมีเพียงเรื่องสำคัญ เรื่องอื่นวางไว้ไม่สนใจไปก่อน” ฉู่เฟิงปั้นหน้าเคร่ง
ซูฉุนพยักหน้า “เจ้าคิดเช่นนี้ได้ย่อมดีที่สุด ต้องรู้ว่าเมื่อคิดทำการใหญ่ให้สำเร็จ ความรักเป็นสิ่งที่ไม่ควรยุ่งเกี่ยว แต่เมื่องานใหญ่นั้นสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี ต้องการหญิง งงามคนใดก็ไม่มีปัญหา”
ฉู่เฟิงประสานมือคารวะ “เสด็จแม่กล่าวถูกต้อง ลูกจะจำไว้พ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อได้ยินโอรสกล่าวเช่นนั้น ซูฉุนก็โล่งใจยิ่ง “เช่นนั้นแม้ไป๋จื่อจะกลับสกุลตงฟางไปแล้ว แต่ไทเฮาตรัสว่าขอเพียงพวกเราจัดการทุกอย่างอย่างดี พระนางจะออกราชโองการรับนางเข้าวั ง ต่อให้ตงฟางมู่ผู้นั้นแข็งข้อเพียงใด ก็ต้องให้หลานสาวทำตามราชโองการอยู่ดี”
ฉู่เฟิงข่มความรู้สึกดีในหัวใจเอาไว้ ยังคงมีใบหน้าเคร่งขรึมเช่นเดิม “เช่นนั้นดีที่สุดพ่ะย่ะค่ะ ไม่ทราบว่าเสด็จแม่วางแผนไว้ว่าเป็นเวลาใดหรือ”
ซูฉูนใคร่ครวญดู เอ่ยว่า “วันที่เก้ากระมัง วันนั้นฝ่าบาทออกว่าราชการกับขุนนาง ไม่มีทางมาที่วังหลัง ตงฟางมู่ก็ต้องอยู่ข้างกายพระองค์เช่นกัน ฉู่เยี่ยนยังคงไม
