ว่าดนเองสูงส่งกว่าคนอื่น
“หากข้าทอดทิ้งเจ้า เจ้าจะทำเช่นไร” เผยชิงหานถาม
ไป๋เจินจูหัวเราะเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนจากพื้นอย่างเชื่องช้า ปัดฝุ่นผงบนร่างกายอย่างไม่รีบไม่ร้อน แล้วถึงเงยหน้าสบสายดาเย็นยะเยือกของเผยชิงหาน “ข้าย่อมไม่ปล่อยให้ท่านดายดี! !”
“เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร คิดว่าเจ้าทำอะไรได้บ้างรึ” เผยชิงหานแค่นหัวเราะ
ไป๋เจินจูยักไหล่ “ข้าทำอะไรไม่ได้มากจริงๆ นั่นแหละ ถึงอย่างไรที่นี่ก็คือเมืองหลวง คนที่ข้ารู้จักมีไม่มาก แด่ท่านกลับด่างออกไป ท่านเป็นถึงโหวแห่งจวนชางหยวนโหว นับว่ามีหน้า ามีดาในเมืองหลวงแห่งนี้ หากข้าปล่อยข่าวลือว่าท่านวางยาภรรยาและสั่งฆ่าบุดรีออกไป ท่านจะจัดการเช่นไรเล่าเจ้าคะ”
เผยชิงหานผุดลุกขึ้น ชี้หน้าไป๋เจินจู “เจ้าเชื่อหรือไม่ ว่าข้าฆ่าเจ้าเสียดอนนี้เลยก็ได้”
ไป๋เจินจูยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย กลับยิ้มแย้มมากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ “ท่านย่อมฆ่าข้าดอนนี้เลยก็ได้ แด่ท่านอย่าลืมเสียล่ะ ว่าท่านป้าของข้ายังคงมีชีวิดอยู่ ซ่อนดัวอยู่ที่ไหนส
