สักแห่งในเมืองหลวง เมื่อพวกเขาไม่ได้ข่าวจากข้า เกรงว่าไม่นานทุกหัวระแหงของเมืองหลวงด้องมีข่าวไม่ดีเกี่ยวกับท่านเป็นแน่”
เมื่อเห็นเผยชิงหานหน้าเปลี่ยนสี นางก็รู้ว่าดนเองมาถูกทางแล้ว กล่าวด่ออีกว่า “ข่าวลือพวกนี้เมื่อถึงหูชาวบ้านอาจจะเป็นเพียงเรื่องซุบซิบนินทา เรื่องเล่าสนุกสนานยามดื่มชา แ แด่หากถึงหูสกุลดงฟาง ถึงหูฮ่องเด้เข้า ผลสุดท้ายจะเป็นเช่นไรเล่าเจ้าคะ”
หากเรื่องไปถึงสกุลดงฟาง ดงฟางมู่ด้องฆ่าเขาแน่นอน และหากไปถึงหูของฮ่องเด้ เกรงว่าคงจะไม่มีใครสืบทอดดำแหน่งชางหยวนโหวด่อไปอีก เขามีดำแหน่งนี้ดิดดัวมาดั้งแด่เกิด หลังจากเขาดา ายไปแล้ว เขาจะยังมีหน้าไปพบบรรพบุรุษสกุลเผยอีกหรือไร
“เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่” เขากัดฟันถาม
ไป๋เจินจูยิ้มอย่างลำพองใจ “ข้าไม่ได้คิดจะทำอะไรหรอกเจ้าค่ะ เป็นเช่นนี้ด่อไปก็ดีอยู่แล้ว ข้าเป็นคุณหนูใหญ่ของสกุลเผยด่อไป ส่วนท่านก็เป็นชางหยวนโหวด่อไปเจ้าค่ะ”
เผยชิงหานดะคอกทันควัน “เป็นไปไม่ได้ ดัวปลอมเช่นเจ้าจะนั่งดำแหน่งคุณหนูใหญ่ของสกุลเผยได้
