ตอนที่ 747 ขอคืนดี
โจวกังมีนิสัยใจร้อนและตรงไปตรงมา เขาโลเลหรือเปลี่ยนใจน้อยครั้งนัก เรื่องบางเรื่องหากไม่เตือนสติเขาบ้าง เขาก็จะคิดไม่ถึงโดยสิ้นเชิง
…
ไป๋จื่อและตงฟางมู่ออกจากจวนสกุลเมิ่ง กลับไปยังคฤหาสน์ตงฟาง เพิ่งออกจากรถม้าได้ไม่ทันไรก็เห็นมีใครบางคนยืนอยู่ที่หน้าประตูราวกับรูปปั้นหิน ปล่อยให้เกล็ดหิมะบนท้องฟ้าตกใ ใส่บนศีรษะ คิ้ว และปลายผม
บนผ้าคลุมสีเขียวเข้มมีหิมะบางๆ ปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง ทุกครั้งที่ข้ารับใช้ด้านข้างกางร่มให้ เขาก็จะปัดมันออกอยู่ร่ำไป
เด็กสาวขมวดคิ้ว เขามาเพื่อเรียกคะแนนสงสารหรือไร คิดจะใช้สารรูปนี้ร้องขอความเห็นใจจากนางและมารดาของนางหรือไร
ข้ารับใช้รีบยื่นบันไดมาให้ตงฟางมู่ก้าวลงจากรถม้า ก่อนที่เขาจะประคองไป๋จื่อลงมาจากรถม้าบ้าง
เผยชิงหานมองเด็กคนนั้นอย่างตะลึงงัน เด็กคนที่เหมือนกับเขาอย่างยิ่ง เพียงแค่มองปราดเดียวก็จำได้ว่าเป็นลูกของเขาเผยชิงหาน!
เขาอยากเดินเข้าไปหา ทว่าเท้าคล้ายกับหนักเป็นพันชั่ง ขยับไม่ได้แม้สักนิดเดียว คำพูดร้อยพันที่เดิมทีสุมอยู่ในอก บัดนี้กลับเขาพูดอะไรไม่ออกเลย
ตอนนี้เขาทำได้