เพียงมองนางลงจากรถอย่างตะลึงลาน มองนางเดินมาหาเขาทีละก้าว มองประตูที่ปิดสนิทเปิดออก มองเงาร่างของนางที่กำลังจะหายไปจากสายตาของเขา ตอนนี้เขาถึงรู้สึกต ตัวว่าหากตอนนี้เขาไม่พูดอะไรออกไปบ้างก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว
เผยชิงหานถลันไปข้างหน้า จับแขนของไป๋จื่อเอาไว้อย่างแน่นหนาเหมือนกับห่วงเหล็กก็ไม่ปาน “เหยียนเอ๋อร์ เหยียนเอ๋อร์ เป็นพ่อที่ไม่ดีเอง พ่อผิดไปแล้ว พ่อถูกคนชั่วหลอกใช้ จึงคิด ว่า…” เขาพูดไม่ออก หากพูดออกไป ตงฟางมู่ต้องตีเขาจนตายเป็นแน่
“เหยียนเอ๋อร์ เจ้าเชื่อพ่อนะ พ่ออยากรับเจ้ากลับบ้าน เจ้ากลับไปกับพ่อนะ พ่อจะชดใช้ให้เจ้าอย่างดี ให้โอกาสพ่อสักครั้งได้หรือไม่”
ไป๋จื่อสะบัดมือเขาไม่ออก ตงฟางมู่จึงเงื้อมือขึ้นฟาด จนเผยชิงหานต้องหดมือกลับทันทีด้วยความเจ็บปวด
ตงฟางมู่ดึงร่างไป๋จื่อมาที่ด้านหลังตนเอง เงาร่างสูงใหญ่บดบังเบื้องหน้าเผยชิงหานไว้ เขาเอ่ยเสียงเย็น “เผยชิงหาน เจ้ายังมีหน้ามาที่นี่อีกหรือ เจ้ามาเดินเพ่นพ่านที่นี่ได้ตามใ
