ใจชอบหรือไร”
เผยชิงหานพลันรู้สึกหวั่นใจ จึงรีบกล่าวขึ้นว่า “ท่านพ่อ ก่อนหน้านี้ข้าไม่ดีเอง ข้าผิดต่อหว่านเอ๋อร์ และยิ่งผิดต่อเหยียนเอ๋อร์ ท่านพ่อ ข้าขอร้องท่าน ให้ข้าได้พบหว่านเอ๋ อร์ด้วยขอรับ!”
ตงฟางมู่ยื่นมือออกไปดันอีกฝ่าย วาจาเจือโทสะ “อยากพบย่อมได้ ที่ศาลาว่าการเมืองวันที่สิบ ถึงวันนั้นแล้วพวกเจ้าได้พบกันแน่นอน”
“เหตุใดเป็นที่ศาลาว่าการเมืองเล่าขอรับ” เผยชิงหานรีบถาม
ตงฟางมู่หัวเราะอย่างเย็นชา “ถึงตอนนั้นแล้วเจ้าก็จะรู้เอง จะถามมากมายไปไย”
จากนั้นประตูก็ปิดลง ราวกับโลกถูกแบ่งแยกเป็นสองฝั่ง หนึ่งอบอุ่นดังฤดูใบไม้ผลิ หนึ่งหนาวยะเยือกจนเสียดแทงกระดูก
เผยชิงหานนึกถึงคำพูดของตงฟางหว่านเอ๋อร์ก่อนหน้านี้ สายตาของนางเฉยชาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ยามที่นางมองเขา ราวกับกำลังมองก้อนดินก้อนหนึ่ง นางบอกว่าต้องการแยกทางกับเขา!
ข้าอยากแยกทางกับท่าน!
สิบสามปีมานี้ ไม่ว่าเขาจะเย็นชากับนางเพียงใด พาอนุมาเย้ยหยันต่อหน้านางมากแค่ไหน จงใจให้ข้ารับใช้ทำไม่ดีกับนางกี่ครั้ง นางก็ไม่เคยบอกว่าจะแยกทางกับเขา
เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ตง
