เหมือนกันนะขอรับ”
เผยชิงหานแค่นหัวเราะ “ต่อให้นางอยากมา นางจะกล้ามาหรือ ไป ไปพาตัวนางมา”
จูซื่อรีบขานรับ “ขอรับ” เขาหมุนกายเดินไปได้หลายก้าว แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าคุณหนูรองมอบเงินให้เขา เขาจึงหยุดเดิน แล้วหันกลับไปพูดกับเผยชิงหานว่า “ท่านโหว ฮูหยินเซียงถูก ขังอยู่ในโรงฟืนหลายวันแล้ว ส่วนหญิงแก่ผู้นั้นสร้างความวุ่นวายอยู่หลายครั้งทีเดียว จะทำเช่นไรดีขอรับ”
เผยชิงหานโบกมือ “ขังนางไว้ก่อน อย่าให้พวกนางตาย เก็บไว้น่าจะยังมีประโยชน์” เมื่อเขาได้พบหว่านเอ๋อร์ เขาต้องให้ทั้งสองคนเป็นพยาน ว่าเรื่องราวในปีนั้นเป็นเขาที่ถูกหล ลอกจริงๆ หากพวกนางตายไป เช่นนั้นก็เท่ากับไร้หลักฐานแล้วจริงๆ
จูซื่อไม่กล้าพูดอะไรอีก รีบถอยออกไป
เผยชิงหานดื่มชาไปหนึ่งจอก ไป๋เจินจูก็มาถึงแล้ว
ไป๋เจินจูรู้ประสาทีเดียว ไม่รอให้เผยชิงหานเอ่ยปาก นางก็คุกเข่าลงตรงหน้าเขาทันที ก่อนจะโขกศีรษะลงบนพื้น หมอบอยู่อย่างนั้นอย่างไร้เสียง ไม่ยอมหยัดกายขึ้น
เผยชิงหานมองศีรษะของนางด้วยแววตาวาวโรจน์อยู่เนิ่นนา
