น ไฟโทสะในใจมีแต่จะเพิ่มพูนขึ้น จู่ๆ เขาก็ถามขึ้นว่า “ที่ข้าพาเจ้าไปยังคฤหาสน์ตงฟางในวันนั้น ตอนที่หว่านเอ๋อร์เอ่ยถึง ไป๋จื่อ สีหน้าของเจ้าแปลกไป ดูท่าเจ้าจะรู้อยู่แล้วว่าไป๋จื่อเป็นบุตรีของข้าใช่หรือไม่”
ไป๋เจินจูเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำตานองหน้า ท่าทางน่าสงสารยิ่งนัก แต่น่าเสียดายที่ในดวงตาของเผยชิงหานมีแต่ความชิงชัง ไหนเลยจะเห็นน้ำตาของนางอยู่ในสายตา
นางกล่าวเสียงสะอื้นไห้ “ท่านโหว ตอนนั้นข้าไม่รู้เช่นกันว่าไป๋จื่อเป็นบุตรีของท่าน ต่อมาได้ยินจากท่านลุงและท่านป้าระหว่างมาเมืองหลวง แต่ตอนนั้นข้าไม่มีแม้แต่บ้านให้อยู่อาศั ย ต่อให้รู้ข้าก็ไม่กล้าพูดออกมา”
“เจ้าช่างสรรหาเหตุผลให้ตนเองดีจริงๆ พูดเหมือนกับเจ้าได้รับความไม่เป็นธรรมมมากมายอย่างไรอย่างนั้น เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนโง่ที่จะให้เจ้าหลอกได้จริงๆ หรือ” เมื่อนึกถึงภาพในตอนนั้น นขึ้นมา เขาก็พบว่ามีช่องโหว่อยู่มากมาย น่าเสียดายที่ในหัวใจของเขาตอนนั้นไม่มีเด็กคนนั้นเลย เขาจึงไม่ได้ทำ
