งได้ตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้
“เมื่อครู่เข้าใจพวกท่านสองคนผิดไป จินเอ๋อร์ขออภัยเป็นอย่างยิ่ง!”
โจวกังโบกมือ “ไม่เป็นไร เจ้าเพียงปกป้ององค์หญิง พวกข้านับถือยิ่งนัก”
ขณะนี้มีทหารกองหนึ่งผ่านถนนมา มุ่งหน้าไปยังประตูเมือง
“ตอนนี้ออกไปจากเมืองไม่ได้ พวกเราแสดงตัวต่อหน้าคนพวกนั้นไม่ได้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นพวกเราคงต้องรับโทษที่ไม่ได้ก่อแล้วจริงๆ” หูเฟิงกล่าว
โจวกังหันกลับไปมองครั้งหนึ่ง ภายในตรอกมีบ้านที่ใกล้จะพังแหล่มิพังแหล่ ระหว่างทางไปตรงนั้นไม่มีเงาคนแม้สักคน น่าจะเป็นบ้านที่ถูกทิ้งร้างไว้นานแล้ว “ท่านอ๋อง มิสู้พวกเราไปหลบในนั้นกันก่อน รอทหารม้าของพวกเรามาถึงแล้วค่อยไปสมทบ ถึงตอนนั้นมารอดูกันว่าปีศาจในเมืองจินหยางจะใช้ลูกไม้อะไรอีก”
หูเฟิงพยักหน้า “ก็ดีเหมือนกัน แต่ต้องซ่อนม้าสองตัวนี้ให้ดี มันดึงดูดสายตาเกินไป”
โจวกังเดินไปที่ท้ายตรอก ภายในตรอกมีบ้านเก่าทั้งหมดเจ็ดหลัง มีเพียงหลังที่อยู่ด้านในสุดท่านั้นที่มีคนชราอาศัยอยู่ ส่วนหลังอื่นๆ ล้วนรกร้างทั้งสิ้น
เขาจึงซ่อนม้าไว้ในบ้านหลังที่สองถัดจากปากตรอก ส่วนพวกเขาเข้าไปหลบในบ้านหลังที่ห้า เพราะหากมีคนเข้ามาลาดตระเวนดู ก็จะพบม้าในบ้านหลังที่สองก่อน และย่
